null Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Wat vind je ervan, een week alleen thuis? Zie je dat zitten?’, vraag ik mijn zoon. Ja hoor, nou en of. ‘Koooooomt goed, mam’

Als haar enig kind - bijna achttien - een week alleen thuis is omdat Anna en haar man met vakantie gaan, denkt Anna: een goede voorbereiding is het halve werk. Dus maakt ze goede afspraken met haar zoon. Ze vergeet alleen één belangrijke...

‘Hij is bijna achttien! Toen ging ik al op mezelf wonen. En het is sowieso hoog tijd dat ik hem eens wat meer ga loslaten.’ Met die argumenten overtuig ik mezelf in te stemmen met een, tijdens een nogal gezellig etentje, spontaan gesmeed plan om met man en een bevriend stel een weekje naar Italië te gaan. Een roadtrip maken langs de kust, drie keer per dag uitgebreid eten en drinken. Zon, zee en cultuur, kortom: alles wat je wilt van een week vakantie.

“Wat vind je ervan, een week alleen thuis? Zie je dat zitten?”, vraag ik mijn zoon. Ja hoor, nou en of. Geen enkel probleem. “Koooooomt goed, mam.”

Wat zullen de buren denken?

Daarvan ben ik niet direct overtuigd. Wat als hij al zijn vrienden en vriendinnen – dat zijn er nogal wat – uitnodigt voor een dikke party en het ontaardt in een Haren-achtige toestand? Wat zullen de kersverse buren - we zijn net verhuisd - dan wel niet denken? Om maar niet te spreken van het huis zelf: wat als de net strak beige geverfde muren straks onder de colavlekken zitten?

Ik besluit twee handlangers in te schakelen: een goede vriendin die om de twee dagen langskomt om ‘de planten water te geven’ en de nieuwe buurvrouw, zelf moeder van twee pubers, die een oogje in het zeil zal houden. Én ik maak afspraken met mijn zoon. Afspraken waarvoor hij zelf de voorzet geeft. Hij somt onder meer op: ‘geen drank en drugs’, ‘geen feestjes’ en ‘geen bezoek van X en Y, want die zijn grenzeloos.’ Niks meer doen, hand erop en klaar.

‘Mam, houd op, niks aan de hand’

“We geven jou deze verantwoordelijkheid, laat zien dat je die aankunt,” drukken we hem bij het vertrek om drie uur ’s nachts nog maar eens plechtig op het hart. Niet dat hij op dat moment erg aanspreekbaar is, hij is net thuis gekomen met twee bloedende knieën: van de fiets gevallen na een iets te gezellig eindexamenfeestje. De taxi staat al voor, maar ik kan het niet kan nalaten aan het ontsmetten en verbinden te slaan. “Mam, houd op, niks aan de hand. Koooomt goed.”

Ondefinieerbare plaklaag

We hebben een heerlijke vakantie. We voelen ons vrij, ontspannen en praten en lachen eindeloos. We bellen en appen regelmatig, ook met de handlangers. Er is geen vuiltje aan de lucht.

Dan komen we thuis. We openen de voordeur en lopen tegen een muur van stank op. Onze sneakers blijven aan de vloer plakken, de huiskamer en keuken liggen bezaaid met papiertjes en etensresten en de eettafel gaat schuilt onder een ondefinieerbare plaklaag. Het ergste is de lucht. “Holy moly, wat stinkt het hier! Hoe kán dat?” Puber, onverstoorbaar append op de bank: “Ja, ik dacht ook al: wat een rare lucht hangt er hier!”

Misschien hadden we, behalve over rust en regelmaat, toch ook nog een afspraak moeten maken over reinheid...

Anna van BeersenRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden