Header Puberperikelen NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Wat moest ik nu doen? Boos worden om haar eerste, echte brutale mond? Of haar in mijn armen nemen en troosten?

Annemarie maakte de allereerste puberperikel mee met haar dochter, die voor het eerst een brutale mond heeft. Een nieuwe fase lijkt aangebroken.

Mijn eerste puberperikel. Het gebeurde op een totaal onverwacht moment. Zij schrok. Ik schrok. Twee hele seconden keken we elkaar strak in de ogen aan. En toen vulden die van haar zich met tranen.

Ze is net twee maanden tien jaar. Mijn kleine meisje. Ik grapte nog op haar verjaardag: “Oh nee, ik heb een pre-puber in huis.” Om haar vervolgens uit te leggen wat dat betekende. “Er komt een moment waarop je ont-zet-tend boos kunt worden op mama.” En ik voegde daar nog aan toe: “Om niks. Je gaat je misschien wel schamen voor mama als ze weer van die rare dansjes doet, flauwe grappen maakt of supervals zingt. En misschien ga je ook wel een brutale mond krijgen.”

Twee maanden

Ze schudde driftig nee. Ik was de liefste, grappigste en best dansende en zingende moeder. Puberen zou ze nooit doen. Wacht maar, dacht ik, ik spreek je over een paar jaar nog wel.
Dat werden twee maanden.

Ze zat uitgebreid met haar BFF te videobellen. Zo vlak voor het eten. Perfecte timing. Dus ik liet haar weten dat ze het kort moest houden. Er klonk wat gemopper. Vijf minuten later was het eten klaar gevolgd door de magische woorden: “Handen wassen. Aan tafel. Het eten is klaar!”

Brutale mond

Maar het gesprek was overduidelijk nog niet klaar. Verbaasd zag ik haar met de telefoon in haar hand de trap op stampen. Ik erachteraan. “Dame, we gaan eten… zeg even dag tegen je BFF.” Ze draaide zich boos om. Zuchtte hardop en toen kwam het.

“HOUD JE BEK!”

Zij schrok. Ik schrok. En toen vulden haar ogen zich met tranen. “Ohhhh sorry mama, zo bedoel ik het niet,” snikte ze. Wat moest ik nu doen? Boos worden om haar eerste, echte brutale mond? Of haar in mijn armen nemen en troosten? Ik deed het laatste.

Een Goed Gesprek

Die avond aan tafel hadden we Een Goed Gesprek. Ik vertelde haar over mijn eigen puberuitbarstinkjes naar haar oma toe. Ik legde uit wat je het beste kunt doen als je ineens uit het niets heel erg boos wordt. We kozen een liedje uit dat we dan even zouden zingen om weer tot rust te komen. Ze koos - hoe toepasselijk - Bad guy van Billie Eilish. En we maakten de afspraak dat we altijd alles uit zouden praten. Nu en straks in de toekomst.

Die avond ging ik nog even bij haar kijken voordat ik zelf ging slapen. Zoals ik elke avond doe. Ik streelde mijn lieve, slapende meisje door haar haren. Haar eerste, brutale mond. Ik probeerde het beeld te verdringen hoe het over een paar jaar gaat zijn. Zolang ze nog schrikt van haar eigen reactie, is het goed. Maar een ding weet ik wel: we zijn in een nieuwe fase terechtgekomen.

Annemarie van LooijRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden