geen 18 meer rubriek header Beeld

PREMIUM

‘Toen ik verkering kreeg met mijn man zwaaide hij met eurocheques om af te rekenen. Ik was zwaar onder de indruk’

Ook al betaalt Corine tegenwoordig ‘gewoon’ met haar telefoon en gebruikt ze die ook voor online vergaderingen, ze weet nog heel goed hoe het vroeger ging.

Van de week rekende ik af bij kassa van de plaatselijke supermarkt met mijn telefoon - jawel het is me gelukt om mijn bankpas toe te voegen. Naast me stond een moeder met een kindje van ongeveer zes jaar, schat ik, en zij keek met grote ogen naar mijn betaalmoment.

Diezelfde reactie moeten velen van ons midden jaren tachtig ook hebben gehad, toen we voor het eerst gebruik konden maken van een betaalpas. Neelie Kroes, de toenmalige minister van Verkeer en Waterstaat, deed het voor op televisie; zij pinde voor het eerst bij een benzinestation. Later kon de pas ook worden gebruikt in andere branches. Nederland moest wel wennen aan het plastic geld. Er kwamen spotjes op tv, waarin een vrolijk liedje je moest wijzen op het gemak van pinnen: ‘Pin, pin, pin,pin de een heeft cash, de ander cheques maar wij hebben pin’.

Geld uit en in de muur

Dat het jaren later ook mogelijk werd om geld uit een betaalautomaat te halen, was ook weer een heel nieuwe ervaring. En geld kon ook weer terug in zo'n muur; voor het bedrijf van mijn ouders bracht ik wekelijks in een zwarte cassette de weekomzet naar de bank, de cassette stopte ik dan in speciaal daarvoor gemaakt loket in de muur van het bankgebouw. Best spannend: ik was een soort waardetransport, maar dan zonder beveiliging.

Wat is er de afgelopen jaren toch veel veranderd. Ik kan me ook nog herinneren dat mijn nicht, ze was kapster, wekelijks haar salaris in contant geld ontving. In een bruin zakje. En toen ik verkering kreeg met mijn man zwaaide hij met eurocheques in het restaurant om af te rekenen. Ik was zwaar onder de indruk. En niet veel later was daar dus de creditcard, die je bij benzinestations, restaurants en exclusieve winkels kon gebruiken. Dan werd-ie door zo’n ouderwetse ritsratsmachine gehaald.

Van typemachine, via buizenpost naar álles via de mobiel

Naast de betaalmiddelen is er ook veel veranderd qua communicatiemiddelen. Mijn eerste baan begon ik als secretaresse bij een Zweedse auto-importeur en als Schoevers-meisje had ik foutloos leren typen op een typemachine. Gelukkig had ik er ook kennisgemaakt met het computerprogramma Displaywrite 4, waardoor ik een oudere collega die weigerde met de computer te werken kon vervangen. Ik ben er drie jaar gebleven.

In die tijd stuurden we orders door via de fax en gebruikten we intern ook nog buizenpost, waarin ik eens stiekem een liefdesbriefje had verstopt voor een collega die ik wel leuk vond. Hilariteit alom! Al snel kreeg ik een eigen e-mailadres en inmiddels zijn we allemaal over op ‘paperless’ werken, vergaderen we via het beeldscherm en doen we álles met onze mobiele telefoon: van berichten versturen, je favoriete magazine lezen, tot muziek luisteren.

Mijn grootmoeder vertelde aan mijn moeder vroeger al: “In de toekomst krijgen fietsen een motortje en kun je met elkaar bellen via beeld”. Ze had al een vooruitziende blik. Wat de technologie ons nog meer gaat brengen? We gaan het zien.

Corine Schumacher

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden