Header Geen 18 meer NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Ineens kwam er een kamer vrij in het verpleeghuis. ‘Uw moeder moet binnen een week hiernaartoe verhuisd zijn,’ zei het afdelingshoofd

Barbara’s moeder woonde nog zelfstandig op haar 95ste, maar Barbara en haar zussen zijn toch gaan zoeken naar een plek in het verpleeghuis. Die is inmiddels gevonden.

Ja, het is zover. De verhuizing naar een verpleeghuis is een feit. Ik zal je besparen wat er allemaal geregeld moet worden in het ondoordringbare woud van instanties en regelingen waarmee je te maken krijgt als je voor je ouder een plek in een verpleeghuis wilt vinden. Het is zó ingewikkeld dat er zelfs ‘zorgmakelaars’ bestaan die je de weg wijzen in dit oerwoud van de zorg of die het - tegen betaling - zelfs helemaal van je overnemen. Maar het ís gelukt.

Cru

Toen we eenmaal bepaald hadden wat belangrijk voor haar was, ging ik op pad om verpleeghuizen te bezichtigen. Na een rondgang langs een paar huizen, vond ik er uiteindelijk eentje waar ik een positief gevoel bij had. Een behoorlijk grote kamer, een eigen badkamer en keukentje én vriendelijk en hartelijk personeel. Tja, en dan moet je dus wachten tot er iemand doodgaat. Het klinkt cru maar zo is het wel.

Spullen verhuisd

Na anderhalve maand was het ineens zover: er was een kamer vrij, of we die wilden? We mochten even kijken en moesten dezelfde dag nog beslissen. We besloten de kamer te nemen. “Uw moeder moet dan binnen een week hiernaartoe verhuisd zijn,” zei het afdelingshoofd. Argh!

Ook al weet je dat het eraan zit te komen, toch overvalt het je. Maar met vereende krachten hebben we het gered. Met elkaar bedacht wat er mee kon en wat absoluut niet zou passen in haar nieuwe kamer. En hebben we alle spullen verhuisd.

Post!

Een paar dagen voordat zij zelf over zou gaan, opende ik haar nieuwe postbusje in het tehuis (haar naam stond er al op) en warempel, er was al post! Een envelop van Ziggo, nog een envelop en een Visie, haar televisieblad. Toen ik weer thuiskwam, gaf ik haar het stapeltje post. “Mam, kijk eens, de post komt al op uw nieuwe adres.” Je moet het toch een beetje positief brengen allemaal.

Ze bekeek de envelop van Ziggo, de Visie en daarna pakte ze de andere envelop. Hardop las ze voor: “Aan de erven van…” O nee! Ik was vergeten op de envelop te kijken. Snel griste ik ‘m uit haar handen en kon haar gelukkig afleiden zodat we dáár geen gesprek over hoefden te voeren. Het is allemaal al pijnlijk genoeg...

Ook een ‘Geen 18 meer'-momentje? Stuur ons je reactie via margriet.nl/reageer.

Barbara BuremaRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden