Header Geen 18 meer NW Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Het enige prettige gevoel dat ik van sporten krijg, is opluchting als het weer voorbij is

Fabienne wéét dat ze moet gaan sporten. Maar ja, weten is één ding, doen iets anders.

Er zijn mensen die opbloeien van het idee dat ze die dag naar de sportschool mogen voor een klasje crossfit, uitkijken naar hun wekelijkse powercircuitje of niet kunnen wachten op weer een klasje bootcamp. Ik behoor niet tot die mensen, tot mijn groot verdriet, en kan me bij dat enthousiasme níéts voorstellen. Ik krijg een hartverzakking bij woorden als jumping jacks en lunges. Runner’s high? Ken ik niet. Endorfines? Nooit iets van gemerkt. Het enige prettige gevoel dat ik van sporten krijg, is opluchting als het weer voorbij is.

Zin in!

Mijn lichaam krijgt geen kick van bewegen. Het krijgt vooral een kick als het níét hoeft te bewegen. Het is niet zo dat ik nooit gesport heb. Ik was er ook niet slecht in, dus dat verklaart mijn aversie niet. Maar op één of andere manier zegt mijn lichaam nooit tegen mij: ‘Kom, wij gaan eens lekker sporten. Zin in!’

Maar een mens moet wat als ze gezond oud wil worden en vooral na al dat gethuiswerk in coronatijd is de conditie er aardig op achteruit gegaan. Dus moet er wat gebeuren. Door een hardnekkige beenblessure zijn sporten als hardlopen of spinnen voor mij geen optie (je hoort me waarschijnlijk stiekem denken: goddank). Maar er is natuurlijk altijd wel iets te vinden wat wel bij me past.

Parcours van apparaten

Bij mij in de sportschool kennen ze meer mensen zoals ik. Dus is daar een paar jaar geleden iets geïntroduceerd wat verbetering brengt in je spieren en conditie in slechts korte tijd: maar zo’n veertig minuten per keer. Het is een soort parcours van apparaten. Met elk apparaat train je een minuut lang een spiergroep. Na vier apparaten ga je vier minuten op de crosstrainer, dan ‘doe’ je weer vier apparaten, dan vier minuten fietsen. Dat herhaal je en binnen drie kwartier sta je weer buiten. Die drie kwartier bewegen moet ik er toch wel uit kunnen persen.

Zij wel...

Als ik eenmaal een beslissing heb genomen dat ik ga sporten, duurt het bij mij nog wel even voordat ik echt tot actie overga. Dat proces gaat gepaard met tegen heel veel mensen zeggen dat ik ga sporten. (Dan móét ik namelijk op een gegeven moment wel, ik kan niet maanden blijven zeggen dat ik het ga doen). Blijkbaar kan ik heel gepassioneerd vertellen over iets wat ik voornemens ben te gaan doen, want een jongere collega, aan wie ik dit vertelde, werd zo enthousiast door mijn verhalen dat ze zich meteen inschreef bij een sportschool bij haar in de buurt met hetzelfde programma en aan de slag ging. (Zij wel.)

Wie had ooit kunnen denken dat ík, op mijn leeftijd en met mijn conditie, nog eens fitfluencer zou worden zonder nog maar een enkele stap in de sportschool te hebben gezet…

Dan toch maar de daad bij het woord voegen. Ik ga nú een afspraak bij de sportschool maken.

Fabienne de WitRedactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden