null Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Als je jong bent, heb je niet in de gaten hoe makkelijk leren gaat. Nu lijk ik het leren wel verleerd...

Als Fabienne een online cursus gaat volgen, merkt ze dat het leren vroeger een stuk makkelijker ging. Ze haalt alles uit de kast om de lesstof tóch in haar hoofd te krijgen.

Dat ook het brein niet meer werkt zoals eerst, daar kwam ik achter toen ik een online cursus forensisch onderzoek besloot te gaan doen. Forensisch onderzoek? Ja, forensisch onderzoek. Vraag me niet waarom, maar ik binge real crime series, houd van whodunits en lees graag thrillers. Alles wat ermee te maken heeft verslind ik, dus toen ik de mogelijkheid voorbij zag komen om een cursus te doen, besloot ik me in te schrijven.

De cursus bestaat uit tien lessen, en behandelt elke week een onderwerp met na afloop een test om te kijken of je de stof beheerst.

Superleuk.

Maar.

Toen moest ik de stof gaan leren.

Jaartallen, definities en namen

De eerste les bood vooral achtergrondinformatie over de geschiedenis van Forensisch onderzoek. Jaartallen, definities en namen vlogen me om de oren. De eerste keer dat er een moordzaak werd opgelost met behulp van forensisch onderzoek, de oprichting van het eerste detectivebureau, hoe er een officiële methode tot stand kwam om vingerafdrukken te identificeren. Razendinteressant; ik absorbeerde alle informatie gretig.

Wat ik nu gelezen heb beklijft wel, dacht ik.

Niet dus.

De dag erna was ik alles weer kwijt. Dus ik begon opnieuw met leren. Een groot deel van de stof herkende ik als in: o jaaaa, dat had ik inderdaad ergens gezien dit, maar actief oplepelen was er niet bij. Het ging iets beter, maar ook hier weer: de dag erna het meeste kwijt.

Plan van aanpak

Dit schoot natuurlijk niet op, dus moest er een plan van aanpak komen. Leren, hoe ging dat ook alweer? Niet denken dat je iets meteen onthoudt als je het leest in elk geval, blijkt nu pijnlijk. Veel namen lijken op elkaar, jaartallen eigenlijk ook en die en die deed iets met eh… wat was het nou ook alweer?

Ik probeer te bedenken hoe ik het vroeger deed. Iets met markeerstiften en onderstrepingen. En een uittreksel op papier, want zelf iets opschrijven schijnt ook goed zijn voor het geheugen. Dus: schrift gekocht, mijn mooie vulpen uit een la gevist en aan de slag.

Zelfs het maken van een uittreksel bleek ik verleerd, want na twee pagina’s schrijven drong tot me door dat ik ongeveer álle tekst aan het overschrijven was. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk en het duurde ook nog eens heel lang. Het was ook niet zo dat wat ik had opgeschreven was blijven hangen. Ik las het terug en dacht: joh, heb ik dat net gelezen??

Het leren verleerd

Wat is het ongelooflijk frustrerend dat iets nieuws leren zo veel moeizamer gaat dan vroeger. En het erge is: als je jong bent, heb je niet eens in de gaten hoe makkelijk het eigenlijk gaat. Had ik toen maar Chinees geleerd. Of piano leren spelen. Het lijkt wel of ik het leren verleerd ben...

Een collega, bij wie ik klaagde over mijn leervermogen, bood zich aan als leerhulp. Haar voorstel: ik lees hardop een alinea voor en zij overvalt me dan met een overhoring. Dus vanaf dat moment krijg ik onverwacht appjes met een jaartal of begrip. Of ik even terug wil appen wat ik ervan weet.

Het helpt wel.

Althans: zíj beheerst de stof inmiddels.

Ik ben voor de tiende keer aan les 1 begonnen.

Ook een ‘Geen 18 meer’-momentje? Stuur ons je reactie via margriet.nl/reageer.

Fabienne de WitRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden