MT34 Mijn moeder en ik Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

Aldith Hunkar (59): ‘Van mijn moeder heb ik geleerd te beargumenteren, te luisteren en ook eens in te schikken’

De moeder van Aldith Hunkar (59) reisde vanuit Suriname haar grote liefde achterna. “Na zes weken varen stapte ze hartje Hollandse winter in haar tropische bloesje aan de kade.”

“Ik koester een sterke herinnering aan mijn ouders van hoe ze samen dansten. Ze zagen er prachtig uit en het was fijn om naar ze te kijken, hun vrolijkheid te zien. Zij, tezamen met hun vijf kinderen, we vormen een hele bups. Die club familie vormt voor mij het ultieme thuisgevoel. Een thuis zat ’m voor ons namelijk niet in een huis waar je je hele jeugd of leven woont. Mijn vader was landbouwkundig ­ingenieur en werd uitgezonden voor zijn werk. Vier continenten en zes talen, zo omschrijf ik mijn jeugd. Als gezin woonden we jaren in Maleisië, Suriname, Brazilië en ­Tunesië. Ik heb het voor een groot deel aan mijn moeder te danken dat ik me op elke plek enorm thuis voelde.

Mijn moeder, Magda Hunkar-Sweeb - ze werd door iedereen Miep genoemd - hield er een regime van rust, reinheid en regelmaat op na. Tegelijkertijd was ze tijdens onze reizende jaren heel avontuurlijk. Met de kinderen woonden we vaak in de hoofdstad terwijl mijn vader voor zijn werk elders was, buiten de stad. In al die landen was het mijn moeder die met ons op pad ging. Ze gooide al die kinderen de auto in en ging – hup - op ontdekkingstocht. We hadden het goed. We woonden prachtig, dat heb je als je wordt ­uitgezonden. We gingen naar internationale scholen en hadden vrienden uit de hele wereld.

Ik denk direct terug aan de kinderfeestjes die we uitbundig vierden. Mijn moeder maakte daar heel veel werk van. De versieringen maakte ze zelf, natuurlijk mochten er kinderen komen, was er taart en had ze spelletjes bedacht en uitgezet. Ook zo creëerde ze een thuis, ze was er meester in. Harmonie vond ze toen al heel belangrijk. Dat betekent niet dat er nooit onvrede was, want ook in goede sferen kun je het weleens met elkaar ­oneens zijn. Van mijn moeder heb ik geleerd te beargumenteren, te luisteren en ook eens in te schikken –waarom niet? Je kunt alles roepen met overtuiging, maar je kunt evengoed je mening bijstellen.

MT34 Mijn moeder en ik Beeld
  1. “Miep in Suriname, 1945.”
  2. “2020, winter in Jamaica. Mijn moeder zoomt in op bloemen en bijtjes.”
  3. “1967, Kerstmis in Suriname.”
MT34 Mijn moeder en ik Beeld
  1. “1988, een foto gemaakt in de tuin. Mijn moeder, ze werd vijftig, naast mijn vader, André.”
  2. “2019. Mijn zusje Aisha overleed elf jaar geleden. Ter nagedachtenis hebben we een boom voor haar geplant in het Wilhelminabos in Dronten. Twee keer per jaar gaan we daarnaartoe om een beetje schoon te maken en de boom te versieren. Dit was in een bollenveld in de buurt.”
  3. “2018. We lijken steeds meer op elkaar. Ik heb haar open blik en ben niet heel erg oordelend over ­mensen. Van mama leerde ik: voor alles en iedereen is er ruimte.”

In de reizende jaren leerde mijn moeder steeds de taal van het desbetreffende land. Ze redde zich bijzonder goed en dat vind ik heel knap. Best merkwaardig dat een meisje geboren in Nickerie, Suriname, zich zo makkelijk wist aan te passen. Als kind leidde ze een vrij sober bestaan. In het gezin van zes was alleen geld om de oudste te laten studeren: tante Carla mocht een rechtenstudie doen. Toen wij volwassen waren, is mijn moeder gaan studeren. Ze heeft haar graad in Engels ­gehaald en heeft jaren als lerares Engels gewerkt op de middelbare school in Doetinchem. Inspirerend om te zien dat je alles kunt bereiken als je bereid bent hard te werken. Met medestudenten kwamen ze bij elkaar om gedichten voor te dragen en uit te spitten, in oud Engels ook nog. De taal van Shakespeare.

Ze is een ontwikkelde vrouw. Er is geen onderwerp waar ze niets van weet. Dat leergierige en onderzoekende heb ik van haar. Voor de EO maak ik Firma Erfgoed, waarin alle facetten van cultureel en religieus erfgoed belicht worden. Ik vermoed dat mijn moeder het allemaal al weet en toch is ze mijn trouwste fan. Dit programma is er een naar haar hart: op niveau en niet in ‘boemboemboem’ razendsnel tempo, zoals ze zelf zou zeggen.

Mijn vader overleed in 2013. Bijna zesenvijftig jaar waren hij en mijn moeder samen. Zo veel mooie jaren, vanaf hun eerste ontmoeting in Suriname, waarna mijn moeder de grote stap zette om hem per boot – hij studeerde in Nederland - achterna te reizen. Na zes weken varen stapte ze hartje Hollandse winter in haar tropische bloesje aan de kade. Na hun reizende jaren gingen ze vanaf 1981 in Nederland wonen. Mijn moeder houdt van de wisseling der ­seizoenen en van de kou. Ik niet. Ik sla elk jaar de winter over en verruil Nederland een paar maanden voor Jamaica. Mijn moeder gaat met me mee en dat is verrukkelijk. Als het hier donker, koud en nat is, versterken wij op Jamaica onze botjes met pure vitamine D. Dertig jaar geleden was ik er voor het eerst met mijn toenmalige vriend die gek was op reggae. De liefde voor Jamaica bracht hij op mij over, de liefde voor reggae trouwens ook.

Zo’n dag in Jamaica begint met een ­wandeling. De zon is er nog net niet, ik woon op een heuvel en een paar keer lopen we die heuvel op en af –zo veel als we die dag aankunnen. Daarna kletsen we eindeloos met thee en koffie. Zij leest de krant, ik mijn e-mails uit Nederland, want het werk gaat gewoon door. Aan het einde van de ochtend stap ik op de bromfiets om de boodschappen te halen waarmee mijn moeder tussen de middag kookt. De middag staat in het teken van chillen en ontdekken. Rond zonsondergang nestelen we ons op het balkon voor een stil uurtje. We gaan op tijd naar bed om de ­volgende dag weer vroeg op te staan. Hoezeer ik ook van Nederland houd, ik vind dat de balans nog meer de kant van Jamaica mag opbuigen. Daar ben ik actief mee bezig en ik hoop heel erg dat mijn moeder met mij mee blijft gaan. Ik vind al onze momenten samen schitterend en die neemt niemand mij meer af.”

MT34 Mijn moeder en ik Beeld
  1. “Nederland, 1955. Mijn vader maakte deze foto.”
  2. “2022, samen op een ­feestje.”
  3. “1965, Trinidad. Op vakantie met het gezin.”

Aldith Hunkar is journaliste en radio- en tv-presentatrice. Ze presenteerde o.a de AVRO radioprogramma’s Hersengymnastiek en Arbeidsvitaminen. Nu is ze te zien als presentator van EO’s Firma Erfgoed via npostart.nl. Aldith woont wisselend in Nederland en Jamaica.

Nicole GabriëlsRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden