‘Ik zou dat het engst vinden. Slapen, in mijn eentje, in een tentje van dunne stof, in de wildernis’

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6).

Als ik aan avontuur denk, denk ik aan het boek Wild van Cheryl Strayed. Ik las het op vakantie in een ruk uit – terwijl ik zeer onavontuurlijk zat te wezen aan een zwembad, ongetwijfeld. Later werd het ook nog verfilmd en, vrij ongebruikelijk bij boeken die ik goed vind, ik vond de film ook goed. Ik haatte hem in elk geval niet in de zin van: hoe durf jij mijn boek zo aan te tasten, rotfilm. Ach ja, Reese Witherspoon was heus iets te knap om de hoofdrol te spelen, en vele afschuwelijke en indringende scènes waren overgeslagen, maar hij klopte wel. De muziek van First Aid Kit was ook prachtig.
Terug naar het boek. Een vrouw gaat na de dood van haar moeder een wandeling maken langs de westkust van Amerika. Daar ligt een enorm lang wandelpad, The Pacific Crest Trail, en dat besluit ze zonder enige vorm van voorbereiding of training te gaan lopen. Alleen.
Hierbij komen er veel beren op de weg, vaak letterlijk. Dat van die beren is al eng, maar er komen ook nog enge mannen voorbij in het boek. In een afgelegen bos. En, in de categorie pijn: wandelschoenen die te klein zijn en die ze van een klif afsmijt om met aan haar voeten vastgeplakte teenslippers verder te lopen. Ondertussen denkt de vrouw terug aan haar leven met haar moeder, haar verslaving aan drugs, haar niet zo geschikte (want ook verslaafde) soort van ex-vriend, aan haar moeilijke familie – aan alles. Elke avond zet ze haar tentje op, leest ze één gedicht uit een bundel die ze bij zich heeft en valt in een diepe slaap.
Dat van die diepe slaap vond ik nog het knapst. Hoe kun je in je eentje, op een pad waar je soms dagen niemand tegenkomt, waar je op een fluitje moet blazen om de beren te weren, waar slangen en insecten op de uitkijk liggen, waar er niets zit tussen jouzelf en de oneindige sterrenhemel die heel intimiderend boven je hangt – hoe kún je onder die omstandigheden in slaap vallen? Ik zou dat het engst vinden. Slapen, in mijn eentje, in een tentje van dunne stof, in de wildernis. Trouwens, al stond er midden in die Californische wildernis een hut van steen, dan zou ik het nog steeds doodeng vinden.
Maar Cheryl Strayed deed dat allemaal, want het boek is non-fictie en gaat over haarzelf. Ik betrapte haar als lezer amper op angst. Of: lang niet zo veel angst als ik gehad zou hebben als ik in mijn eentje aan dat pad zou beginnen. Wat ik dan ook nooit zou doen. Echt: nooit. Hoe prachtig en bijzonder het vast ook is om zoiets alleen te doen, hoeveel ik ook houd van Californië, natuur en wandelen.
Soms avonturier ik liever het liefst via een ander.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-38. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Op de koffie bij Aaf

Lees ook deze artikelen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief