Zitten een werkwoord? Aaf denkt daar heel anders over en dít is waarom

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (8) en dochter Rifka (7).

Jarenlang brachten we er elke zomervakantie door, ons zomerhuisje in een Noord-Hollands dorpje aan zee. Het huisje werd ooit gebouwd door Gerrit Rietveld, toen nog een jonge, bepaald niet wereldberoemde architect, die in Utrecht bevriend was met mijn grootouders. Zij gaven hem de opdracht om een klein huisje in de duinen te bouwen. Nu is het een monument. Toen eigenlijk ook al, maar dat wist nog niemand. Ik denk wel dat ze doorhadden dat het heel 
bijzonder was, die opa en oma van mij.

Het is vierkant en heel laag, weggedoken in de duinen. De vloeren zijn grijs, de kasten geel, de kozijnen rood. Via handige systemen 
kun je een tafel over de wasbak klappen en boven je bed je kleren 
opbergen. Er is een luik waarin je etenswaren koel kunt opbergen onder de vloer. Er is een duintuin vol rozenbottelstruiken. Er is een bos, een strand en er is een heel lange dijk.
Wat er niet was in het huisje, was een bank. Een gewone zitbank. 
Ik denk dat zoiets binnen de visie van Rietveld niet voorkwam, een bank om in te ploffen. En mijn opa en oma, spartaans aangelegd, hadden er blijkbaar geen behoefte aan.

Die dingen vind je normaal als je kind bent en elk jaar in zo’n huisje komt, maar toen ik er als volwassene ook soms kwam, met kleine kinderen, begon ik een bank te missen. Waar moest ik ’s avonds nou op zitten? Op de Rietveldstoel? Het is een waanzinnig ding, maar ‘zitten is een werkwoord’ zei de oude Rietveld al. Klopt. In dit geval. Ik ging jaren niet naar het huisje. Het kwam in handen van een 
stichting die monumenten verzorgt. Laatst vroegen ze of ik wat wilde komen vertellen over het huisje. Dan moest ik er wel weer eens heen, vond ik zelf.

Ik keek op de site van de stichting. Een zwaar nostalgisch gevoel 
trok door me heen toen ik de foto van de woonkamer zag. Die grijze houten vloeren, het uitzicht op het weiland en het bos, de enorme ramen. Ik kreeg ineens veel zin om mijn kinderen – die er alleen als peuters waren geweest – de geiten van de boswachter te laten zien, de duinen, het piepkleine heuveltje in het bos dat mijn broer, zus 
en ik de Himalaya noemden en waar we onze jaarlijkse vergadering met mijn vader hielden over zakgeld, taakjes in huis en andere 
belangrijke zaken.

En wat zag ik daar op de foto, vlak onder het raam, onder dat 
grandioze uitzicht? Een bank. Bankje. Grijs, onopvallend. Tikje spartaans, niet het type plof. Maar er stond een bank, met leuningen en alles. Misschien had Rietveld het niet goed gevonden. Maar ik keur het goed.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-19. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Bekijk ook

Ga je mee op de koffie bij Aaf?