Weet je nog? De gekleide asbak die je voor Moederdag kreeg? Zó denkt Marjan erover

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Die asbak, heb je die nog?”

Mijn generatie moeders kreeg zelfgekleide asbakken voor Moederdag. Mijn kleinkinderen kunnen zich niet voorstellen dat je zoiets ooit binnenshuis zou gebruiken. Ik reed vroeger met hun moeder, hun twee tantes en een hele lading andere kinderen in de achterbak naar een bos, waar ik in mijn eentje een verjaardagsfeest vierde, compleet met volledig geïmproviseerde speurtocht naar een schat in een oud koekblik. Op de heenweg en de terugweg rookte 
ik in de auto een paar sigaretten. Al die kinderen rookten mee, niemand zat in de riemen en geen enkele moeder protesteerde. Niemand had riemen op de achterbank. Dus die klapte je om. Dan konden er meer kinderen mee. En we rookten allemaal. Overal. 
Dus kregen we asbakken voor Moederdag. Kunstwerken van klei, van papier-maché, beplakt met mozaïeksteentjes, beschilderd 
en/of afgelakt.

Ik rookte ooit Gitane en Gauloise, omdat ik dat stoer vond. Later ging ik over op Camel-filter, want dat was veel gezonder. En nog later Samson. Halfzwaar. Met Rizlavloei. Maar dat deed ik alleen in huis, want die shag had toch iets armoedigs. Als ik ergens heen moest, kocht ik een pakje Marlboro. Voor een gedenkwaardige Moederdag hadden de meiden een echt cadeau gekocht: een grote, lichtroze asbak. Ik wist niet wat ik zag. 
Ik was er diep van onder de indruk. Hij kleurde absoluut niet bij het interieur. Hij kleurde helemaal nergens bij. Maar ze hadden ervoor gespaard! Dus die asbak heb ik jaren gebruikt. Tot op een dag ineens niemand meer rookte. En zeker niet binnen. Toen verdween de asbak in een kast. Maar welke? En waar?

“Heb je die asbak niet meer?!” Ze zijn oprecht verontwaardigd. De asbak. De dure asbak. Die ze samen kochten in de stad. Waar ze met de fiets heen waren gegaan. Voor de eerste keer van hun leven samen op avontuur voor een echt cadeau voor je mama. En die asbak is zoek. “Ze heeft ook nooit onze knutselwerken bewaard,” moppert jongste.  “Ze gooide altijd alles weg. Alle tekeningen. Alle plakwerken, alles,” zegt middelste. “Ze zei dat ze het mooi vond, maar een paar dagen later lag het in de vuilnisbak,” knikt oudste. Ze kijken alle drie of ze ter plekke een hevig jeugdtrauma verwerken. “Oma heeft wel mijn eerste schilderij bewaard!” Sofietje roept het ter verdediging. Dat voel ik meteen. Maar haar moeder en haar tantes zijn genadeloos.  “Dat doet ze alleen maar, omdat ze hoopt dat jij een Picasso wordt. Dan heeft ze een jeugdwerk in haar bezit.” Ze zijn het roerend met elkaar eens en voeren hun gesprek alsof ik niet in de kamer ben.

Dus ik stel voor om die Moederdag maar eens af te schaffen. Je zou 
er bijna weer van gaan roken.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-19. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan vertelt over haar goede voornemens, en hoe ze die elk jaar weer uitstelt’’
Marjan vertelt over haar ervaring in Rome: ‘Dit dier had voor mij niet hoeven sterven.’’
Dít vindt Marjan van de moeders op basisscholen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief