‘Hoe zou het zijn als mijn vroegere zelf van eind twintig mijn 42-jarige zelf van nu was tegengekomen?’

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

Ik liep met Rifka en Gijs door de buurt waar ik vroeger in therapie zat. Sterker nog, ik liep door de straat waar dat was. Het is een buurt waar ik verder niet zo vaak kom, gewoon omdat ik er niet dichtbij woon, maar nu waren we even wat tijd aan het stukslaan tot de gitaarles van Benjamin was afgelopen en we hem konden ophalen.
Een paar jaar lang ging ik daar wekelijks naar de psycholoog, toen ik eind twintig was. De psycholoog was een aardige man die mij vakkundig hielp met problemen – alle dingen die op dat moment speelden, en ook de dingen, om ze zo maar te noemen, die uit mijn jeugd waren blijven hangen. Als ik klaar was met mijn uurtje therapie ging ik vaak naar de aantrekkelijke winkel die er recht naast zat om iets leuks voor mezelf te kopen. Misschien ook wel een beetje therapie. Het werd op een gegeven moment een pavlovreactie; uurtje therapie, daarna kwartiertje rondkijken in de spullenwinkel een deur verderop en iets meenemen voor in mijn huis.
Met mijn dochter liep ik nu door diezelfde winkel. “Even in de uitverkoop kijken,” had ik tegen Gijs gezegd. Hij ging vast de auto halen. We liepen rond, keken naar kettingen en rugzakjes, ik raakte een theedoek aan en keek naar een vaasje. Rifka verdiepte zich in een boek over optische illusies en ik vond het leuk dat ze daar zo in opging.
Ineens bedacht ik hoe het zou zijn als mijn vroegere zelf van eind twintig mijn zelf van nu daar was tegengekomen. Als het mij toegestaan was geweest om in die winkel een glimp van mezelf, vijftien jaar later, op te vangen. Hand in hand met Rifka, lekker doelloos kijkend tussen al die al even doelloze frutsels. Op een zaterdagmiddag. Daarvoor hadden we met zijn allen op een terras gezeten, straks gingen we thuis koken. Een perfecte zaterdag, en ik was volledig gelukkig en op mijn gemak.
Als ik dat beeld had kunnen zien, ergens tussen de theedoeken en de vazen, dan waren al die jaren therapie misschien niet nodig geweest. Of misschien hadden al die jaren therapie me op het punt gebracht dat dit nu allemaal mogelijk was: een gelukkigmakend gezin, een ontspannen, vrolijk leven. Ik zou het nooit weten.
Maar het was toen wel geruststellend geweest om mezelf in 42-jarige vorm op een middag tegen te komen.
Met Rifka aan mijn hand.
We besloten niets te kopen, want dat hadden we helemaal niet nodig.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-43. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Op de koffie bij Aaf

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl gratis ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.