Marjan vertelt over haar goede voornemens, en hoe ze die elk jaar weer uitstelt

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

Ik ga hier zo’n fantastisch jaar van maken. Ik ga heel gezond leven, biologisch eten, minder koffie en veel water drinken en pilatesoefeningen doen. Met een opblaasbal. Of alleen een matje. Ik ga vaker lopen met de honden, vroeger naar bed en vroeger op. Ik ga meer zingen en meer dansen. Ik ga elke dag Italiaanse woordjes oefenen en een halfuurtje op de ukelele spelen. Ik ga een strak schrijfschema opstellen en een literair meesterwerk schrijven. Ik val vijf kilo af. Misschien wel tien. Ik zal de gebreide band van mijn vest nooit meer in de toiletpot laten zakken. Zodat de punten spetterend tegen m’n broekspijpen slaan bij het verlaten van de wc en ik schone kleren aan moet. En dan moet mijn vest weer in de was. Vesten knappen daar niet van op.

Ik borrel van goede voornemens, vastberaden beslissingen en de overtuiging dat ik daarin zal slagen. Ik word in 2018 een betere versie van mezelf.

En dan krijg ik van iemand een enorme doos Merci. Die heb ik verdiend. Dus die eet ik op. Drie keer achter elkaar moet ik de pilatesles uitstellen, want er is iets dringends, iets anders, iets veel meer noodzakelijk. Ik kom van alle oliebollen en appelflappen drie kilo aan, dus ik moet die af te vallen kilo’s iets naar boven bijstellen. Die ukelele lukt van geen kant en niemand gelooft dat dat komt door artrose. De Italiaanse woordjes die ik ’s ochtends leer, ben ik aan het eind van de middag al vergeten en de honden laat ik stiekem voor een keertje in de tuin. Op het moment dat ik me de eerste dag van het jaar op de toiletpot laat zakken, bedenk ik: mijn ceintuur! Die hangt in de pot. En daar had ik net nog een scheut chloor in gegooid. Het hek is van de dam. Ik eet twee bananensoezen op de verjaardag van de buurvrouw en zit een week lang alle avonden tot twee uur in de nacht te Netflixen met Broadchurch. Dan ben ik de ochtenden daarna zo gammel als wat, moet ik minstens vier koppen sterke koffie drinken om mijn mail te kunnen begrijpen, skip ik de pilates-les en besef ik dat ik op deze manier nooit dat literaire meesterwerk voltooi. Zingen? Geen tijd voor. Dansen? Pffff, te moe. Niet te geloven in welk rap tempo je goede voornemens voor het nieuwe jaar naar de haaien kunt helpen. Het is lastig om het besef te verwerken dat het niks wordt met 2018. Dat ik dus maar een beetje doormodder tot 1 januari 2019. Maar dan, nee echt, dan grijp ik mijn kans!

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-01. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan: ‘Soms doet Seth een poging mij iets uit te leggen. Maar meestal beperkt het zich tot ‘Zwaai maar naar de drone, oma!’’
De blonde leukerd geeft me drie zoenen en dan roept ze, zoals elk jaar: ‘En nu voorlezen, wat zalig!’
Marjan: ‘De verkoopster van de daklozenkrant haalde haar schouders op en spuugde naast me op de stoep. Daarna gaf ik haar mijn vijftig cent’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief