Marjan vertelt over de ontwikkelingen in de krantenwereld én in haar keuken

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Het is heus niet alleen maar vooruitgang,” zegt de man onder mijn aanrecht. We bespreken de ontwikkeling van de dagbladen vanaf 1930. Onderwijl verwijdert hij de niet meer te repareren vaatwasser uit mijn keuken en plaatst daarna een nieuwe. Leuk onderwerp; veranderingen in de krantenwereld. Zijn hele familie zat erin. Mijn Jan ook al zijn hele leven. En ik maakte er een deel van mee. Dus praten we over de krant. En niet over vaatwassers.

Er is nogal wat veranderd, merkt de man op, terwijl hij mijn aardappelschilmesje in de oude kitrand zet. Zijn vader zette krantenkoppen in de loodzetterij. Daar stonden enorme potten lood te borrelen en het is een regelrecht wonder dat hij daar niets van opliep. “Pa kreeg de opdracht veel melk te drinken. Hij is inmiddels tachtig. Hij moppert nog dagelijks over de slordige krantenopmaak van nu,” vertelt de zoon. Je houdt ontwikkelingen niet tegen, concluderen wij wijs. Je levert tegelijk met looddampen een hoop kwaliteit in. Hij geeft een ruk aan de vaatwasser. Die schuift naar voren. “Hij gaat straks wel een beetje lekken,” waarschuwt hij, als hij hem met zijn steekkarretje optilt. “Daar kan die vloer wel tegen,” zeg ik grootmoedig. De zoon van de man die looddampen trotseerde, ga ik geen complex bezorgen door een plasje water. Het wordt een beekje. Met hier en daar een vennetje. Ik zet alvast de dweilemmer onder de kraan en sop allerlei onderdelen schoon die de man heeft losgeschroefd.

De vuilniswagen toetert. Die kan op het smalle dijkje niet langs het busje. De berm is stukgereden en zit vol baggergaten. Hij is bang dat hij van de dijk af glijdt. Ik gebaar mijn afwasmachineman dat hij in het parkeerhaventje kan, als de vuilnisman een stukje achteruitrijdt. Die begrijpt dat meteen vanuit zijn cabine. Hij rijdt stapvoets achteruit. Ik regel met brede gebaren het dijkverkeer en steek twee duimen op tot besluit. De vuilnisman toetert dankbaar als hij even later langsrijdt. De monteur en ik gaan weer naar binnen. Door de prut aan onze schoenen verandert het beekje in een modderstroompje. De vennetjes worden prutpoelen. Ik spuit een scheutje extra schoonmaakmiddel in mijn sopemmer.

Dan is het klaar. Ik krijg instructie. Je houdt je vinger op een plaatje en je klapt de deur dicht. Dan gaat het apparaat aan de slag. “En zie daar!” De man wijst op de vloer. Daar, naast de modderbeek, projecteert mijn gloednieuwe vaatwasser de tijd die hij nog te gaan heeft. Mijn mond valt open. Van afwasborstel naar vloerprojectie. Dat noem ik nog eens vooruitgang.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-03. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

cover margriet nummer 03

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan vertelt over haar goede voornemens, en hoe ze die elk jaar weer uitstelt’’
Dít vindt Marjan van de moeders op basisscholen
Marjan: ‘De verkoopster van de daklozenkrant haalde haar schouders op en spuugde naast me op de stoep. Daarna gaf ik haar mijn vijftig cent’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief