Marjan van den Berg: ‘Dankzij al die vleeseters kun jij maar mooi van die huppelende beesten genieten!’

Marjan van den Berg

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

Wat zijn die lammetjes toch schattig, denk ik, als ik langs de weilanden rijd. Een lente lang rennen ze rond, liggen ze boven op hun moeder te slapen of geven ze elkaar kopstootjes tijdens het spelen. Ik houd van ze. Maar ik ben een realist. Mijn streng vegetarische vriendin niet. Ze zit naast me in de auto. Dagje sauna. Gezellig. “Wat zijn ze toch leuk, hè,” zegt ze blij. Ik kan het niet laten. Ik zeg: “Het is maar goed dat er nog zo veel mensen lamskoteletjes eten. Als iedereen ermee stopt, huppelen er volgend jaar heel wat minderlammetjes door de wei.” “Nou ja,” moppert ze. “Ja. Of lamsbout met knoflooktenen erin gepropt en dan langzaam garen in de oven. Of met tijm. Dat is ook heerlijk. Lamsracks! Eerst in de marinade en daarna in de oven. Ja, dankzij al die vleeseters kun jij maar mooi van die huppelende beesten genieten!” “Wol. Heb je daar weleens van gehoord? Schapen geven wol,” zegt ze. “Dat geven die ouwe schapen ook. Elk jaar weer. Dat krijg jij niet weggebreid in de winter, zo veel wol. Schapenvlees is in de Turkse keuken ook heel gewild. Maar lamsvlees is lekkerder. Malser.” “We moeten nog de hele dag met elkaar optrekken, hè?” Ze klinkt nu al somber en ze kijkt niet meer opzij naar al die velden vol lammetjes. “Ik heb dat filmpje gezien dat je deelde op je Facebook,” vertel ik. “Dat filmpje over die varkensslachterij in België.” “Hou maar op,” zegt ze. “Als je nu begint over varkenshaas en fricandeau, dan gaan we naar huis.” “Nee, dat doe ik niet. Sinds dat filmpje ben ik ook alweer een maand vegetarisch. Wat was dat verschrikkelijk.”“Mooi.” “Ja. Maar ik heb wel gelijk van die lammetjes.” “Ja. Je hebt wel gelijk van die lammetjes. Ik wil het er niet meer over hebben.” “Oké. Ook niet over schapenvachtjes? Die zo leuk staan op een stoeltje of een bankje?” “Nee. Ook niet. En jij bent straks toch weer vegetariër-af. Zo gaat dat altijd.” Ze heeft gelijk. Dus ik zeg niets. Als ik bij de lunch een salade bestel met verse tonijn, zegt ze: “Help me herinneren. Ik stuur je vanavond een filmpje over de tonijnvangst, waarbij zo veel dolfijnen omkomen. En zeeschildpadden. En zeevogels. En haaien. Schrijnend.” Daarna zit ik heel lang in een bubbelbad. Alleen. Mijn zonden te overdenken. En recepten met lamskoteletjes.

In Ze is de vioolmuziek vergeten neemt Marjan van den Berg afscheid van haar moeder. Een warm, waardevol verhaal dat iedereen die met dementie te maken heeft of krijgt tot steun zal zijn.

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-28. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Bekijk ook onderstaande vlog van Marjan van den Berg:

Ook leuk om te lezen:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief