Dat hoge stemmetje waarmee we allemaal onze hond begroeten, óók Marjan doet dat

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Hé lekkere blonde hondenkinderen van me! Hebben we goed geslapen? Hebben we lekker gewandeld al? Ja? En hoe was het dan langs de dijk? Och, wat een mooie hondenlijven hebben we toch. Nou nou. Ja ja.”
En nu een verzoek: lees deze zinnen opnieuw en denk er zo’n infantiel hoog stemmetje bij. Dan staan we even samen in mijn hal 
en begroeten we mijn labrador Bente en haar zusje Suzette, die bij ons logeert. Ik snap ook wel dat kattenliefhebbers nu zijn afgehaakt. Of ze lezen door, omdat een beetje irritatie opdoen soms ook wel lekker is. Suzette en Bente werden geboren als A-nest van Wishstone. Suzette kwam als eerste en kreeg de naam As Soon as Possible. De hoeveelste Bente was, dat weten we niet, maar ze kreeg de naam A Kind of Magic. Het baasje van Suzette had Bente al eens te logeren 
en doopte het duo om in Bennie en Tedje. En nu is Ted bij ons. Drie maanden lang. Lang genoeg om te willen dat ze blijven. Allebei. 
Maar daar is Tedjes baasje het natuurlijk niet mee eens.

Elke ochtend begroet Jan de honden op dezelfde manier als ik. Maar dan om half zeven. Zijn toon ligt iets lager, maar niet zo heel veel. Daarna gaat hij met ze de kou in, trotseert fluitend hagelbuien, windkracht tien en diepe duisternis, waarna hij ze afdroogt en voedert. Dan kom ik. En dan zijn we weer bij het begin van dit verhaal.

Drie maanden, dat is eindeloos. Dat vonden we allemaal. Drie hele maanden een bank ingepakt in plaids. Want Ted mag op de bank en dat wil je de achtjarige dame niet meer afleren. Drie maanden lang een huis vol hond. Want de hond van oudste dochter heeft van tijd tot tijd ook recht op logeerpartijen en weilanden en dijken en ruimte. Maar drie maanden zijn zo voorbij. Ineens was er een bericht: morgenavond landt het vliegtuig. De baas van Tedje komt terug. En dan heeft dat vliegtuig vertraging. Drie uur maar liefst. Het landt pas om tien uur. Voordat het baasje in een auto zit, ben je zo een half uurtje verder. Minstens een uur rijden naar huis. Jan rekent.

“Als we haar om half twaalf wegbrengen, liggen wij pas om één uur in bed. Om half zeven gaat mijn wekker. We brengen Suzette morgen wel terug.”
Nooit beter bewust van mijn toonhoogte begroet ik deze ochtend twee hondenlijven die ronddraaien en kwispelen en proberen op 
te springen en te likken. Jan kijkt vertederd toe. Het was ook zo fijn buiten, vertelt hij. Dat koppeltje dat voor hem uitrent op weg naar prutsloten, hazenkadavers, paardenvijgen en ander lekkers. 
Wij knikken en weten zwijgend: morgen is alles anders. Morgen is ze weg.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-12. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan vertelt over haar goede voornemens, en hoe ze die elk jaar weer uitstelt’’
Dít vindt Marjan van de moeders op basisscholen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief