Het papiermonster in de werkkamer: Aaf kan hem niet verslaan…

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (8) en dochter Rifka (7).

Ik ben inmiddels op het punt in mijn bestaan dat ik alles wat ik doe aan mijn hormonen wijt of toeschrijf – of dat wetenschappelijk correct is, weet ik niet, en het zal moeilijk te toetsen zijn. Maar toen ik afgelopen woensdag ineens zwaar de opruimeritis kreeg, dacht ik: zal wel weer door de hormonen komen. Het was zo’n intens gevoel en zette zo veel uren door; hier moest wel een chemische disbalans (of juist balans!) aan ten grondslag liggen.
Het leek alsof ik aan de drugs was.

Maar ik zeg altijd: als het opruimen je in de greep heeft, verzet je dan niet.
Zeven vuilniszakken later en trips naar de glasbak, de papierbak, de oude kledingcontainer en de winkel van het Leger des Heils die ik een stapel boeken overhandigde, voelde ik me moe en voldaan.

Wat zou het in het lichaam zijn, dat een mens soms ineens zo’n zin heeft om alles leeg te trekken en zeven zakken onzin weg te gooien? Eerst hik je een maand tegen een overhellende stapel kranten aan en dan ineens besluit je dat een tripje naar de papierbak eigenlijk maar vijf minuten kost. Ik bleef in die bui en besloot er nog meer gebruik van te maken. Op internet vond ik iets handigs; een kalender met een opruimtaak voor elke dag. Voor een hele maand. The January cure, heette het, en hoewel het geen januari meer was – het huis opruimen en schoonmaken kan (en moet) toch altijd. Die kalender printte ik uit en hing 
hem op de deur. Viltstift erbij en afkruisen. Ik ben dol op afkruisen.

Op de tweede van de maand, zei die kalender, moest ik een la opruimen. Dat ging lukken. Had ik trouwens net gedaan. Bingo. Afkruisen. Op de vijfde moest ik me wijden aan ‘bloemen en vloeren’ – wat leuk. Die bloemen, dan. Op de zevende moest ik een halfuur mijn kledingkast opruimen. Prima. Op de negende moest ik het ‘papiermonster verslaan’. Ai. Dat werd lastig, want het kamertje dat ik mijn werkkamer noem is sinds een half jaar overgenomen door het papiermonster. Het ligt 
op mijn bureau, op het tafeltje ernaast, boven op de boeken, in alle kasten en op de grond.

Ik vrees dat ik bij het papiermonster ga vastlopen. Dat monster verslaan gaat me een stuk langer kosten dan taakjes als ‘de linnenkast’ en ‘het badkamerkastje’. Een lachertje, die taken, als ik ze afzet tegen het papiermonster. Misschien wordt dit niet de maand om die hele kalender af te 
werken, maar de maand van het gevecht met het papiermonster. Elke dag een kwartiertje. Dan moet het lukken. Ik rapporteer terug. Ooit. Als het monster mij niet verzwelgt.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-16. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Bekijk ook

Ga je mee op de koffie bij Aaf?