Een tennisballen kanon voor de honden van Marjan. Zó liep dat af.

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Dan gaan we het kanon uitproberen!” Oudste dochter juicht. We hebben een missie: met de honden naar het strand en dan, eindelijk, testen wij het enorme plastic kanon dat tennisballen honderden 
meters weg schiet en dat wij dus alleen durven afschieten als we de ruimte hebben.

Ik kreeg het voor kerst; het kanon ligt al maanden te wachten. Dochter ontdekte het in een New Yorkse petshop, waarbij elk Europees dierenwinkeltje verbleekt: groter, beter, sterker en idioter. Het kanon vulde haar halve koffer en omdat ze ook een flinke 
voorraad vintage kerstballen had gekocht die per se meegebracht moesten worden, wankelde haar relatie onder de heftige discussie hoe dat dan allemaal in die koffer moest. Maar toen ze zei dat 
het kanon voor haar moeder was en haar vriend besefte dat je schoonmoeders te vriend moet houden, kwam het kanon onder 
mijn kerstboom terecht.

Ik was er een beetje bang van. Er zaten zo veel stickers op die waarschuwden voor lichamelijk letsel, dat ik het op de dijk niet durfde te testen. Ik was te bang dat ik een koe knock-out zou schieten. Of een schaap zou raken aan de overkant. Op zijn minst liep ik het risico dat ik een overvliegende gans uit de lucht zou halen. Dus ik liet het kanon het kanon en gebruikte mijn werpstok.
Maar nu! Giebelend en opgewonden lopen we de strandopgang af. Het is winderig en koud; het hondenstrand is niet zo heel druk. Gelukkig maar. We vragen ons af of de honden de relatie kunnen 
leggen tussen het kanon en de weggeschoten tennisbal. Dochters hond begreep aanvankelijk de werpstok ook niet. Maar misschien is dochters hond wel een heel dom exemplaar.
Midden op het strand nemen we onze positie in. Ik span de brede trekker en vermoed dat zich daarbinnen een waanzinnig bungyjump-elastiek spant. Straks laat dat elastiek in één keer los. Hoger. Beter. Verder. Sterker dan alles wat hier ooit is gefabriceerd. Want helemaal uit New York. Ik kijk licht verontrust naar twee wandelaars in de verte. Ik houd mijn kanon met twee handen vast en richt voor de zekerheid schuin omhoog. Ik knijp m’n ogen een beetje dicht, zet me schrap voor de terugslag en haal met twee vingers de trekker over.
Plop.

Vijf meter. Max. De honden zitten er dommig naar te kijken. Dochter trekt het kanon uit m’n handen en gooit het in een afvalbak. We wandelen langs de vloedlijn, gooien af en toe een balletje met de werpstok en bespreken hoe je het best fakenieuws van echt nieuws kunt onderscheiden. Iets in mij zegt dat je over het algemeen alles uit Amerika maar met een flinke korrel zout moet nemen.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-14. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan vertelt over haar goede voornemens, en hoe ze die elk jaar weer uitstelt’’
Marjan vertelt over haar ervaring in Rome: ‘Dit dier had voor mij niet hoeven sterven.’’
Dít vindt Marjan van de moeders op basisscholen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief;