Dít vindt Marjan van de moeders op basisscholen

Marjan van den Berg

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Nablijven?”
Ik sta met kleindochter bij het lokaal van kleinzoon. Sofie heeft met haar neus op het glas staan turen, want het is reuzespannend daarbinnen. Om me heen staan stuiterende basisschoolkinderen en verontruste moeders. Er was compleet oorlog, als we de verhalen moeten geloven. Met stokken.

“Ja, dat is natuurlijk niet verstandig,” merk ik op. Een wijs dametje uit groep acht dat naast mij op haar broertje wacht, schudt haar hoge paardenstaart en zegt: “Je moet het altijd met woorden oplossen.” We zijn het met elkaar eens. Onderwijl noemen de moeders namen van kinderen die ze als boosdoener zien. Die was erbij. En die natuurlijk ook. En die.

“Het zijn ook altijd dezelfde jongens,” voegt de moeder misnoegd toe. Onderwijl wordt ze getrapt door haar zoontje. Ik schat hem een jaar of vier. Hij heeft genoeg van het wachten en als zijn moeder niet reageert op zijn getrap, gebruikt hij zijn vuisten op haar buik. Ze ziet hoe ik naar hem kijk. Ze keert ze zich om. Ze vormt een eilandje met een paar andere moeders. Moeders van ‘altijd dezelfde jongens’ vermoed ik. Of juist niet. Misschien moeders van ‘altijd dezelfde slachtoffers van altijd dezelfde jongens’.

“Wat is hier de regel met nablijven?” vraag ik aan de paardenstaart, die nu gelaten tegen het klimrek leunt. “Ze komen het zo wel vertellen,” sust ze. Ik zie mezelf al een uur op dit plein staan, in de waterkou. Maar de deur vliegt open en een halve klas komt supervrolijk naar buiten stormen. Ze slaan elkaar op de schouders en roepen gedag. “Alles opgelost?” vraag ik aan Seth. Die knikt. Eigenlijk hadden ze zelf al vrede gesloten, begrijp ik. Maar vanwege die stokken wilde meester nog een ernstig woordje met ze wisselen. En kleinzoon had naar zijn gevoel een nobele rol gespeeld. Hij zat in een spionnengroep. Ze hadden afgeluisterd. Zodra ze wisten wat de tegenpartij van plan was, hadden ze dat weer doorgebriefd. Dan laaide de verontwaardiging op in het andere kamp en werden er nieuwe plannen gesmeed. Die weer werden doorgegeven door de spionnen. Zodat niemand meer snapte wat er aan de hand was en iedereen achter iedereen aan zat. Met een stok. Wat niet verstandig was. Dat is waar. De kleine Machiavelli denkt er naast me in de auto nog eens goed over na en komt met een slotanalyse. “Weet je oma, het was net als de Duitsers tegen de Nederlanders. Maar ik zat wel bij de Nederlanders.”

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-02. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan vertelt over haar goede voornemens, en hoe ze die elk jaar weer uitstelt’’
De blonde leukerd geeft me drie zoenen en dan roept ze, zoals elk jaar: ‘En nu voorlezen, wat zalig!’
Marjan: ‘De verkoopster van de daklozenkrant haalde haar schouders op en spuugde naast me op de stoep. Daarna gaf ik haar mijn vijftig cent’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Redactie Margriet