Dít vindt Aaf van alle leuke winkeltjes die verdwijnen door het internet…

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (8) en dochter Rifka (7).

De kookwinkel op de hoek gaat sluiten. Ik kocht er niet veel, want op een gegeven moment heb je alle kookspullen die je nodig hebt. Die heb je eigenlijk vrij gauw; zo’n uitzet van potten, pannen en bestek heb je zo bij elkaar. Tenzij je een amateurtopkok bent die af en toe een speciaal spuitmondje nodig heeft, of een man die op zijn veertigste ineens fanatiek is begonnen met koken – die hebben ook altijd veel nodig.

Ik ga de winkel binnen om te zeggen dat ik het jammer vind dat ze gaan sluiten. Je krijgt toch een band met zo’n winkel op de hoek, en met de winkelier. Ik loop er elke dag een paar keer langs, zwaai dan even, zie hem en zijn collega ’s ochtends het rek met plastic tafelkleden naar buiten rijden. Bovendien is een kookwinkel een gezellige aanwezigheid in de straat. Al die kleurige braadpannen van 
Le Creuset, de vintage juskommen, de houten snijplanken in leuke vormen, de kattenschorten – het is een comfortabel plezier om daar elke dag langs te lopen.

Maar ze gaan weg, want: internet. Denkt de eigenaar. Iedereen bestelt alles online, hij ziet de busjes de hele dag door de straat rijden. Ik voel me een beetje schuldig, maar meteen ook weer niet, want ik had dus alle kookspullen al. Ik heb geloof ik nog nooit iets online
 besteld voor in de keuken. Oké, één keer. Een kaasschaaf. Omdat ik ‘beste kaasschaaf van de wereld’ had gegoogeld toen onze oude afbrak, en deze vond en maar meteen bestelde. Maar goed, met de aankoop van een kaasschaaf had ik deze winkel ook niet gered.

Zoals het een goede, professionele winkelier met jarenlange ervaring in de middenstand betaamt, blijft de man van de kookwinkel vrolijk tijdens ons gesprek en belast hij mij, de klant, of eigenlijk de binnenloper, niet met zijn sores. Hij moet nog bedenken wat hij hierna gaat doen, zegt hij. Hij kijkt er niet bedrukt bij, wel alsof hij zin heeft in iets nieuws. Toch moet het moeilijk zijn, lijkt mij, als je na jaren je winkel moet verlaten. Moet erkennen dat de busjes vol internetbestellingen het van je hebben gewonnen. “De tijden veranderen,”zegt hij dan zelf. En dat is ook weer waar.

Ik probeer me voor te stellen wat er moet komen in het grote, hoge winkelpand dat straks leegstaat. We hebben al een visboer, een bakker, twee drogisten, een hele grote supermarkt, een bloemenwinkel, een kaasboer, een ijssalon, een café en een speelgoedwinkel om de hoek. We hebben zelfs een hockeystickwinkel. Eigenlijk missen we alleen een slager, maar die komt er vast niet.

En eigenlijk wil ik gewoon dat de kookwinkel blijft. Elke dag even zwaaien naar de winkelier, zijn rode braadpannen geruststellend in de etalage.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-12. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Lees nog meer leuke verhalen

Aaf vraagt zich af hoe je nu bepaalt of je kind écht ziek is
Tips van een topfotograaf: de mooiste familiefoto maak je zo
Aaf: ‘Vorig jaar kerst stond ik als de huisgodin die ik zelden ben kaasvlinders te maken in de keuken’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Bekijk ook

Ga je mee op de koffie bij Aaf?