De existentiële dip van Marjan, dít houdt het in

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Wat heb je dan?”
“Een existentiële dip.”
De pedicure kijkt me geschokt aan. Zoiets had ze niet meteen 
verwacht. Maar dat krijg je als je iemands voeten masseert. Dat maakt niet alleen spieren los. Ik flap altijd van alles eruit en grappig genoeg zij ook tegen mij. Tijdens het knippen en vijlen gaat het 
allemaal nog wel. Maar eenmaal bij de scrub of het ontspannen
voetenbadje, tja, dan komt er heel wat opborrelen.

Dus leg ik de existentiële dip uit aan de pedicure. Ik vertel dat ik het besef dat het leven nergens over gaat altijd troostrijk vond. Als het toch zinloos is, hoef je je er niet over op te winden. Dan kun je erom lachen. Nietwaar? Maar ineens weet ik dat alleen nog met mijn hoofd. Mijn hart is verdrietig. Ik ben niet meer blij. Ondertussen lakt zij mijn teennagels. Het wordt tenslotte weer lente en met een beetje mazzel worden mijn benen zo bruin dat ik op blote voeten met gelakte nagels de tuin in kan.

De pedicure is er diep van onder de indruk. Ze tobt in haar privéleven met een boerderij vol pubers en ik kan haar altijd enorm bemoedigen met mijn relativerende opmerkingen. Ik put immers uit een schat van ervaring: jaren vmbo-onderwijs en drie dochters die ook redelijk terecht zijn gekomen. Ze kijkt altijd uit naar mijn bezoek. Maar als ik vanaf nu zwaarmoedig in haar stoel lig, ben ik alleen nog dat mens met die grote teen, die altijd hoorbaar knakt als je hem buigt.
“Ik kan nog wel relativeren voor anderen,” troost ik haar. “Ik 
weet precies wat een ander moet doen om een beetje gelukkiger te worden. Ik weet alleen niet wat ik zelf moet doen.”

Het komt misschien door de donkere dagen. De lange winter. De regen. De mist. Het zal wel opknappen, besluiten we samen. Ze 
heeft veel klanten die mopperen dat ze moe zijn en langdurig 
grieperig. Ik ben wel de eerste die zich meldt met een existentiële dip. Die had ze nog niet eerder gehoord. Maar wel dat iedereen zich 
verheugt op warmte. Zon. Een stralende lente.

“We hebben licht nodig. Nieuw leven,” besluiten we. Ze laat mijn teen nog een keer knakken en we maken een afspraak voor over zes weken. Vanwege mijn uitzonderlijke toestand loopt ze met me mee naar buiten om me na te zwaaien. Tegen de muur van de boerderij staat een geweer. Ze ziet dat ik ernaar kijk en legt uit: “Cor verjaagt de kauwen. Met losse flodders, hoor. Maar die krengen trekken de rieten kap van onze stolp uit elkaar voor hun nesten.”
Zon hadden we nodig. Nieuw leven. En Cor schiet tweemaal daags 
de kauwen weg.
Ik vrees het ergste voor mijn dip.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-15. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan vertelt over haar goede voornemens, en hoe ze die elk jaar weer uitstelt’’
Marjan vertelt over haar ervaring in Rome: ‘Dit dier had voor mij niet hoeven sterven.’’
Dít vindt Marjan van de moeders op basisscholen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief