Breien ouderwets? Marjan vindt van niet en dít is waarom

Deel dit artikel:

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

Ik ben aan het breien. De hele wereld is een aaneenschakeling van oorzaak en gevolg. Zo ook mijn breiwerk. Jongste dochter stuurde me een afbeelding van een gele babydeken met ingebreide witte angoraschapen.

‘Die ga ik breien!’ aldus de begeleidende tekst. Ik stuurde terug: ‘Leuk!’ Maar ik dacht iets heel anders. Hoezo gaat je dochter ineens een babydeken breien? Ten eerste kan ze niet breien en ten tweede heeft ze geen baby. Of misschien..? Ik denk dus: is ze in verwachting? Dat vraag ik niet. Ik weet dat er moeders zijn die hun dochters bijna dwingend manen om tot baren over te gaan, zodat zij invulling kunnen geven aan dat alom bejubelde oma-schap, maar ik ben van een andere categorie. Mijn categorie zwijgt, vindt dat het een keus is die je met rust moet laten en die zo’n dochter in alle volwassenheid een keer zal maken. Of niet. En eigenlijk maakt dat ons ook geen donder uit. Nee toch? Kleinkinderen zijn leuk, maar jonge hondjes zijn ook schattig. Dat zijn ze als je er even naar kijkt. Maar als je je er iets langer over buigt, zijn ze allebei van tijd tot tijd ook hartstikke lastig. Ze maken lawaai, hebben veel aandacht nodig en je moet er soms op passen. Dat heeft zijn leuke momenten. Zeker. Soms. Heus niet altijd.

Er pingt weer een bericht. ‘Nee! Ik ben niet zwanger!’ Ik schiet in de lach. Ze snapte zelf hoe die babydeken zou inslaan. Er komt meteen een verklaring achteraan. Breien is helemaal in. Je wordt er zen van. Het is net zo hip als quinoa en bikram-yoga. Maar de dertigers van nu kunnen niet breien. En ook niet haken. Dus gaan ze op les. Dochter krijgt les van een hippe breioma die een gat in de markt ontdekte 
en een wolwinkel runt. Ze verkoopt de pennen en de wol erbij en schenkt kopjes kruidenthee. De leerlingen betalen per uur en krijgen in ruil daarvoor persoonlijke begeleiding. Waarom heb ik dat niet 
bedacht? Hoe dan ook, inbreien kan ze nog niet. Dus het wordt 
een geel dekentje en ik moet beloven dat ik die schapen erop maak, als het klaar is.
‘Ik maas ze erop,’ beloof ik.
‘Maak,’ verbetert ze.

Ooit haakte ik een babydeken voor middelste dochter. Nog steeds
 een topstuk van superkatoen dat zo de kookwas in kan. En als je jongste dan een babydeken opzet, ga je toch eens kijken op Pinterest. Dan ben je op slag verkocht. Ik brei nu een deken van lichtgrijs 
katoen met ingebreide sterren. Mooi van eenvoud. Er ligt ook nog 
legergroen katoen te wachten. Voor een derde deken. Drie dochters. Allemaal een deken. Oma is voorbereid. Maar even voor de duidelijkheid: als ze die deken in de hondenmand leggen, vind ik het prima.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-16. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan vertelt over haar goede voornemens, en hoe ze die elk jaar weer uitstelt’’
Marjan vertelt over haar ervaring in Rome: ‘Dit dier had voor mij niet hoeven sterven.’’
Dít vindt Marjan van de moeders op basisscholen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief