Anita Witzier: ‘Mijn gezonde verstand weet: die lades dienen nergens meer voor. Toch liggen ze er nog steeds’

Anita Witzier

Deel dit artikel:

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (24) en Julia (19).

Het is het schrikbeeld na elke verhuizing: dozen die maar niet leeg raken, waarvan de inhoud maar geen plekje weet te vinden. Niet dat ik het niet probeer, elk weekend opnieuw, zij het een beetje halfslachtig onder het motto: ‘Dat komt nog wel, dat hoort nu eenmaal bij een verhuizing’. Om de confrontatie te ontlopen, heb ik een deel buiten het zicht geplaatst: in de hal die we toch niet gebruiken. De overige dozen staan op mijn werkkamer en dringen zich steeds meer aan me op. Kon ik eerder nog rustig aan mijn bureau plaatsnemen, nu lijkt het alsof ik me eerst een weg door een muur van dozen moet banen. Terwijl het er nog steeds niet meer dan vijf zijn en ze niet van hun plaats zijn gekomen. Mijn schuldgevoel knaagt en concreet betekent dat: aan de slag, en nu écht. Er hang-liggen ook nog twee half kapotte lades in de voor een deel weggezaagde boekenkast, want schuin dak, waarvoor geen plaats meer is. Hier doet een raar soort zuinigheid van zich spreken; ‘Je weet maar nooit waarvoor ze nog eens kunnen dienen.’ Mijn gezonde verstand weet: helemaal nergens voor. Toch liggen ze er nog steeds. Op hun kant met een losse bodem en een losse zijkant. De schroeven hebben zich reeds uit de voeten gemaakt, die wisten al lang dat het niets meer zou worden. Naar de schuur brengen is een optie, zij het gevaarlijke. Dat is als het voorgeborchte; één stap verder en ze liggen in het vagevuur. Ook mis ik een lamp die het doet. Gelukkig lengen de dagen nog even en ‘is er geen haast bij’. Al vier-en-een-halve maand niet. Het geraamte hangt, maar waarschijnlijk niet op de juiste plek. Het zou dubbel werk zijn om de boel nu op te tuigen om dat werk later weer teniet te moeten doen vanwege een verplaatsing. Dus. In de doos linksachter me huizen kerstspullen. Als ik het opruimen daarvan nog een beetje weet te rekken, is het herfst en dan is het onzin om voor die spullen ergens op zolder nog een plekje te vinden, zo vlak voor kerst. Dat komt dan daarna wel. Dan schrijven we 2018 en is het bijna een jaar geleden dat de verhuizing plaatsvond. Waar ik zeker niet aankom is de kleinste doos, die met de kluwen snoeren, stekkers, opladers, kabels groot en klein en afstandsbedieningen van wie weet waarvoor. Weggooien staat gelijk aan elektronische suïcide; je zult zien dat nét dat ene kabeltje, snoertje of stekkertje nodig is om bij een stroomstoring, of wat dan ook, om de hele digitale boel weer aan te slingeren. Wat dit alles zegt over de staat mijn psyche? Ik zie twee mogelijkheden. A: dat ik een laks en gemakzuchtig type ben óf B: dat ik eindelijk prioriteiten kan stellen. Ik neig naar antwoord B: de zon schijnt en de dozen laten zich het makkelijkst negeren als ik in de tuin zit. Mét een boek uit de reeds lang ingeruimde boekenkast.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Bettina Jager

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-25/26. Deze editie kun je nabestellen via Magazine.nl.

Bekijk ook onderstaande video.

Lees ook: 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief