Anita vertelt over opmerkingen die op de eindigheid van het leven doelen

Deel dit artikel:

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (25) en Julia (20).

Als je een auto hebt aangeschaft van een bepaald merk, dan rijden er daar ineens een heleboel van. Je ziet ze overal. Reed je bijvoorbeeld nooit eerder in een Fiat 500, dan zal die hele auto je een worst zijn. Maar zodra je er zelf in zit blijkt het een hartstikke populair karretje te zijn! Gek, denk je dan, dat me dat niet eerder is opgevallen. Het één heeft uiteraard met het ander te maken. Net zoals pas als je zelf kinderen hebt, daar een heel universum van blijkt te bestaan. 
Een parallelle wereld waarvan je je niet eerder echt bewust was.  Tot zover is er niets verontrustends aan de hand; dat wat een rol speelt in je leven trekt nu eenmaal je aandacht.

Echter, nu heb ik binnen een week twee keer eenzelfde soort
opmerking gehoord. Eén waarvan ik me afvraag of die opmerkingen voorheen ook werden gemaakt maar mij niet bereikten, me niet
 opvielen ‘omdat het in mijn leven geen rol speelt’. Als mijn theorie klopt, is er stront aan de knikker. De Fiat 500 is zomaar een onschuldig voorbeeld, de aard van de mij opvallende opmerkingen is van een heel andere orde. Eén waarmee een soort grens is overschreden. De grens van no return. Ik moest er ook even bij gaan zitten en nu gá ik ervoor zitten.  De opmerkingen in kwestie, dan weet u ook waarover ik praat:  “…voor de paar jaar dat ik er nog ben.” “Het is waarschijnlijk het laatste bed dat ik zal aanschaffen.”

Dat dus. Opmerkingen die op de eindigheid van het leven doelen. 
Op het praktische deel ervan en dat deel kondigt zich dus eerder aan dan het einde zelf. Nu weet niemand wanneer dat moment zich zal aandienen, maar ik begrijp best dat je er op je tachtigste rekening mee houdt dat nóg
 eens twintig jaar eerder onwaarschijnlijk dan waarschijnlijk is. 
Maar wanneer begint dat ‘rekening houden met’? Is dat al in de fase waarin ik nu verkeer? Die opmerkingen zijn me toch niet voor niets opgevallen? Dat, in combinatie met ons gesprek thuis over de aanschaf van een nieuw bed, zorgde ervoor dat met name die tweede opmerking doel trof: is deze vraag ook voor ons al relevant? Dat we ons moeten afvragen of we gaan voor een diepte-
investering of voor een showroommodelletje waarin we het nu ook al bijna vijftien jaar heel gezellig hebben.  In het laatste geval ben ik tegen de tijd dat we voor hetzelfde dilemma komen te staan 71… In het andere bijna 87…

Cijfers waarbij ik me geen voorstelling kán, maar ook nog niet wíl maken. Alles op z’n tijd toch?
Ik ga er nog maar eens een nachtje over slapen.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Bettina Jager

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-25. Nabestellen kan via Magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Lees ook

Wist jij dat Anita dít allemaal meeneemt voor één nachtje weg?
Anita vertelt wat zij het meest beangstigend vindt aan ouder worden
Anita: ‘Je hebt heus geen relatiecrisis nodig om een week lang honderd procent aandacht voor elkaar te nemen’

Anita laat je zien waar zij haar inspiratie voor haar columns vandaan haalt op margriet.nl/anita

Wil je een kijkje bij Anita thuis nemen? Margriet ging bij haar op de koffie!