‘Als ik vanuit de Rechten van de Poes redeneerde, was het misschien wel fijn als ze een nestje zou krijgen’

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6). 

Pipoclownsap is krols. Ik begrijp dat die zin wat moeilijk te volgen is, maar Pipoclownsap is de naam van onze poes, nu een jaar oud, en krols, tja, dat is krols. Pipoclownsap; die naam was een compromis. Tussen onze kinderen. Laten we het daar altijd maar op houden. Ze is altijd maar heel kort krols. Een half dagje, of zo. Net niet genoeg om haar te laten bevruchten, maar dat zouden we wel heel graag willen.
Die halve dag is wel lang genoeg, overigens, om rare krolse plasjes te doen op dekbedden, jassen die op de grond liggen en de badmat. Want dat doen krolse poezen. Ik weet ook niet waarom. Het zal wel een onwelriekend lokmiddel voor katers zijn, om haar acuut te komen bevruchten.
De kater hier in huis, Bremton, is daar echter niet meer toe in staat. Hij is de beste vriend van Pipoclownsap, een jaar of zes ouder, een stuk groter en dikker en ook een stuk gemoedelijker. Bremton is een oranjeroze schat die ’s avonds bij je komt liggen als je op Netflix Splitting up together ligt te kijken (tip, overigens) en Pipoclownsap is meer het intense lapjestype dat je vanaf een stoel verderop in de kamer indringend gaat zitten aankijken, om er dan ineens vanaf te springen en met haar klauw naar je haarlok te grijpen die over de rand van de bank bungelt.
De een is wild, de ander suf. De een is af en toe krols, de ander beschikt al lang niet meer over voortplantingsmogelijkheden. Over die mogelijkheden, trouwens; we waren een tijdje geleden met Pipoclownsap bij de dierenarts, en die was ontzet dat wij haar niet hadden laten steriliseren. Ik was het met de dierenarts eens dat er al genoeg poezen op de wereld zijn, maar goed, er zijn ook al genoeg mensen. En wij laten ons ook niet en masse steriliseren voordat we
ons ooit hebben voortgeplant.
Daar kwam nog bij, als ik even vanuit de Rechten van de Poes redeneerde, dat het misschien ook wel fijn was voor de poes in kwestie als ze één keer in haar leven een nestje zou krijgen. Daartoe was de poes, laten we wel wezen, toch ook een beetje op aard. En ik wist zeker dat ik in no time baasjes voor al haar kittens zou vinden, want: kittens. Wie wil die niet? Ik had zelfs al aanmeldingen gekregen voor die kittens, terwijl ze er nog lang niet waren.
Want tot nu toe is de tijdsspanne van Pipo’s krolsheid niet lang genoeg om haar gauw met de auto naar een gewillige mannetjeskat te brengen. Dus doet ze rare plasjes, tot ons aller ongenoegen, en ben ik drie keer per dag een dekbed of donzen jas aan het wassen.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

 Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-45. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Op de koffie bij Aaf

Lees ook eens

Artikelen ontvangen in je mailbox? Ga naar margriet.nl/nieuwsbrief.