Aaf vraagt zich af hoe je nu bepaalt of je kind écht ziek is

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (8) en dochter Rifka (7).

Hij heeft anderhalf uur langer geslapen dan normaal. Meestal staat Benjamin om zes uur stipt stralend naast zijn bed, óók als het de dag na oud en nieuw is.

Maar nu moeten we hem om half acht echt gaan wekken uit een diepe slaap, en het eerste wat hij zegt is: “Ik wil niet naar school.” Met deze woorden brengt hij mij in een lastig parket. Ben wil wel vaker niet naar school, net als ieder kind. En hij is vrij goed in griep faken. Maar, laten we wel wezen, hij heeft voor het eerst in acht jaar uitgeslapen. Dat is opvallend en duidt wellicht op een griepje. Het heerst ook.

Ik voel aan zijn hoofd, kijk diep in zijn toch al diepliggende ogen. “Ik wil niet naar school,” zegt hij nog een keer. “Ik ben moe.” Tja. Ik ben ook moe. We zijn allemaal moe. Of weleens moe. Ik weet dat ik op mijn hoede moet zijn. Het zou goed kunnen dat hij schoolziek is. En het zou ook kunnen dat hij een griepje heeft. Maar hoe moet ik checken of hij griep heeft als hij zo goed griep kan spelen? Ik ga naar beneden, naar de keuken. Gijs staat boterhammen te smeren. “Misschien is hij niet lekker.”

“Onzin,” zegt Gijs. “Hij is niet warm, hij kijkt prima uit zijn ogen. Als we hem thuis laten blijven, zit hij binnen de kortste keren joelend achter de iPad.”

Ik ga Ben in zijn bed het slechte nieuws vertellen. Hij moet toch naar school. Als het echt niet gaat, mag de juf me bellen, zeg ik. “Okeeeeee,” zegt hij met een hese stem. Ik voel me nu al schuldig. Tijdens het ontbijt vergeet hij dat hij eigenlijk geen zin had en begint enthousiast met een zelfgebouwde Lego-tol te spelen. Hij kletst de hele weg naar school en als we daar zijn, rent hij het gebouw in. Het gaat prima met hem. En toch weet ik dat als ik alleen met hem was geweest, ik hem thuis had gehouden.

Soms vraag ik me af hoe alleenstaande ouders dat doen. Het is zo veel moeilijker om niet aan je schuldgevoel, je zwakte, zo’n hees uitgesproken ‘Okeeeeee’ toe te geven als je geen mede-ouder hebt die zegt dat het allemaal best meevalt. Het gekke is dat Gijs en ik allebei door een alleenstaande ouder zijn opgevoed. Van mijn vader moest ik altijd naar school, griep of niet. Gijs mocht van zijn moeder bij elke snottebel thuisblijven. We zijn er allebei niet zichtbaar beter of slechter van geworden.

Behalve dat ik nu al de hele dag hoop dat de juf niet belt dat Ben toch met zijn ziel onder zijn arm loopt. Want dan voel ik me heel schuldig.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-11. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Lees nog meer leuke verhalen

Aaf: ‘Als ik merk dat Gijs niet op mijn grap reageert, maak ik hem gewoon nog een keer. Maar dat werkt averechts’
Tips van een topfotograaf: de mooiste familiefoto maak je zo
Aaf: ‘Vorig jaar kerst stond ik als de huisgodin die ik zelden ben kaasvlinders te maken in de keuken’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Bekijk ook

Ga je mee op de koffie bij Aaf?