Aaf heeft geen rijbewijs en dat vindt ze heerlijk. Dít is waarom

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (8) en dochter Rifka (7).

Er is een groot voordeel aan geen rijbewijs hebben, en dat is dat je overal naartoe moet worden gereden. Een vriendin van mij ziet dat als prinsessengedrag; ik zie het als een goede daad voor de hele 
wereld dat ik niet rijd. Het is echt beter. Bovendien neem ik vaak de trein, en ben ik een van de weinige mensen op aarde die daar nooit over zeuren.

En nog meer bovendien ben ik met Gijs getrouwd, die er niets op tegen heeft om mij overal heen te brengen. Sterker nog, hij vindt het leuk. De man is een heilige. Onze reisjes, naar bijvoorbeeld een lezing die ik moet geven aan de andere kant van het land, verlopen altijd volgens een vast 
stramien. Ik ben elke keer bang dat we te weinig te eten en te drinken in de auto hebben en vraag als we bijna bij de ringweg zijn of we de voordeur niet open hebben laten staan. Algauw moet ik plassen, en dat doe ik dan ook, bij een tankstation.

Dan is het tijd voor het autoruzietje, want al is Gijs een heilige en ik natuurlijk ook, we moeten altijd minstens een keer ruziemaken als we in de auto zitten. Dat gaat altijd om een Gevaarlijk Moment, 
althans, een gevaarlijk moment in mijn ogen, bijvoorbeeld als Gijs iets te snel op de bumper van de auto voor ons afzwiept. Ik gil dan kort maar hard, want ik schrik daar erg van. Gijs zegt geïrriteerd dat ik niet zo paniekerig moet gillen en ik zeg: “Maar ik schrik daar erg van!” en dat het gevaarlijk was wat hij deed. Vervolgens zegt hij dat ik anders zelf maar mijn rijbewijs moet halen als ik het zo veel beter weet, ik zeg dat hij zijn machtspositie als bevoegd chauffeur niet zo moet misbruiken, we zwijgen allebei zeven 
minuten, hij zet Radio 1 aan, ik zeg dat ik liever gezellig wil 
kletsen en dan is alles weer goed. En hiermee staat dat autoreisje voor onze hele relatie, of in elk geval voor belangrijke delen ervan: we vinden het leuk om tijd met elkaar door te brengen, we vinden sommige aspecten van 
elkaars gedrag ergerlijk, we zijn bereid om ons daar snel weer overheen te zetten met het vooruitzicht om nog meer gezellig 
te kletsen.

En dan zijn we in Monster of in Zuidlaren, en is alles goed en 
verheug ik me op het terugrijden. Wat dan dus de metafoor is voor ons leven samen. Klef maar waar.

Ook leuk om te lezen

Bekijk ook

Beauty-expert Carmen Zomers laat zien hoe je zelf een optische ooglift kunt toepassen met alleen oogschaduw en mascara.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Redactie Margriet