Aaf over poppenhuizen, minischoentjes en kat Pipo

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (8) en dochter Rifka (7).

Voor Vaderdag maakten de kinderen ons eigen huis na voor Gijs, maar dan in het klein. Dit klinkt als een ingewikkeld project, maar gelukkig hadden we hulp van een grote tl-verlichte discountketen die kant-en-klare knutselspullen verkoopt: we kochten daar een blankhouten huisje om zelf te beschilderen.
Het had zes vakjes, en daar maakten Ben en Rifka de kamers van: de woonkamer, de keuken, de slaapkamers. En op een rare manier – het huisje staat nu al een tijdje tentoongesteld in ons huis – word ik er heel rustig van als ik daarnaar kijk.
Ik had die ontspannende uitwerking al eerder opgemerkt bij poppenhuizen, en ik ben ook zeker niet de enige bij wie het zo werkt. Er zijn zat mensen (nou ja, voor 99 procent zijn dat toch echt wel vrouwen) die op internet foto’s plaatsen van de poppenhuisjes die ze zelf maken of inrichten; vaak maken ze hun eigen huis na.

Het is lekker overzichtelijk, dat zeker. Geen kruimels op tafel, niemand laat ooit zijn schoenen slingeren, nergens stapels troep

Het zal wel iets met schaal te maken hebben. Je eigen leven, je eigen huis, of een huis, op kleine schaal. Dat is dus het leven in het klein, en dat is fijn. Overzichtelijk. Dat zeker. Niet overweldigend, nergens stapels troep, je hebt gewoon zitbanken die je met twee vingers kunt verplaatsen, en verder een statische toestand, geen modder, geen kruimels op tafel. Het is er altijd netjes. Niemand laat ooit zijn schoenen slingeren. Of wel, maar dat heb je dan zelf gedaan, want dan heb je expres twee heel kleine minischoentjes op het kleine minitapijt gelegd. En dat is dan juist leuk.
Het huisje dat mijn kinderen voor Gijs knutselden, heeft niet eens verplaatsbare meubels; ze hebben scènes uit ons huis rechtstreeks op de muren van het minihuisje geschilderd. Boven op zolder plast onze kat Pipo op een dekbed (een hobby van haar, helaas, daarom houden we altijd manisch alle deuren dicht), en beneden in de keuken zit Gijs meditatief naar zijn telefoon te staren (om deze scène moest ik erg lachen). Iedereen is thuis, ergens in een kamer. Het is compleet, vredig en geheel rustig. Alles is op zijn plek.

Mijn obsessie met dit schaalmodel van ons eigen huis baarde me toch wel een beetje zorgen. Zou ik nu zo iemand worden die op veertigplusleeftijd echt met poppenhuizen ging spelen en er hele fantasiewerelden op ging projecteren? Nou ja, ook niet erg. Ik vermoed trouwens dat dat niet gaat gebeuren. Maar het is prima dat ik het kleine huisje altijd in de buurt heb, in mijn eigen huis, om te zien dat alles er geheel op orde is.

Beeld | Ester Gebuis

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.