Dít is volgens Aaf het verschil tussen vaders en moeders…

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (8) en dochter Rifka (7).

We gaan ons jubileumjaar tegemoet. Samen met een ander gezin, dat ook bestaat uit Efteling fanaten, bezoeken we nu al vier jaar de Efteling. En dan niet een dag, maar drie dagen achter elkaar. Met slapen, in het boshuisje vlak bij het park.

Alles daaraan is leuk, vooral als je kind, zoals de vriendin die meegaat het noemde, eruitziet als een Efteling advertentie. Dit jaar had Ben die look, want hij mocht voor het eerst in De Baron.
De Baron, voor wie het niet weet, is een achtbaan die recht naar 
beneden gaat, meterslang. Een vrije val, maar dan in een wagentje, met je gezicht naar de grond gericht. Mijn idee van de hel, Bens idee van, nou ja, het allerliefst wat hij zou willen doen.

Maar hij moest wachten, want hij was nog geen een meter veertig en dat moet je zijn om deze lol te mogen meemaken. 
Dit jaar was het zover. Er waren weken, nee, maanden aan voorpret aan voorafgegaan.
 Zich steeds verheugen op die afschuwelijke rit, erover praten, vragen hoeveel nachtjes het nog slapen was. Voorpret is net zo veel waard als echte pret. Want voorpret is misschien minder intens, maar duurt langer. Zelfde geldt voor napret. Maar toen we eenmaal in het park waren, werd Bens gezicht toch iets strakker en zijn bovenlip ook. Misschien zou hij, zei hij, eerst een rondje kijken hoe de anderen van onze groep in De Baron gingen. 
Ik vond het wel een goed idee, begreep het ook wel. Dat je op zijn minst even moet aftasten voor je in dat vreselijke ding stapt.

Maar Gijs was erop tegen. “Nee Ben, ga gewoon meteen mee, anders moet je zo lang wachten en die rijen kunnen lang zijn.” Hier het grote verschil tussen een vader en een moeder, of in elk geval tussen Gijs en mij: ik ben van het afwachten, vaag aftasten en eventueel afhaken, en Gijs is van hop, in die vrije val, en wel nu.

Ben gaf gehoor aan hem. Een beetje zielig vond ik het wel, maar ik snapte ook dat het misschien niet minder stressvol werd als je eerst een gillende bende mensen langs je had zien roetsjen, hun hoofd loodrecht naar beneden. Even later zag ik mijn achtjarige jongen (zonet was hij nog baby) voorbij roetsjen, zijn blonde kap haar keihard naar achteren geblazen. Lachend.
Hij kwam er huppelend uit. Echt: huppelend. Rifka kondigde meteen aan dat zij van plan was volgend jaar ook een meter veertig te zijn – ‘Meer spinazie eten,’ zeggen Efteling medewerkers altijd goeiig tegen kinderen die nog te klein zijn – en ik zette me nu vast schrap voor het moment dat ik haar ook, haartjes naar achteren geblazen, voorbij zou zien roetsjen.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2018-17. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Bekijk ook

Ga je mee op de koffie bij Aaf?