‘Gijs is net zo erg als ik; die fantaseert soms 
al hoe we later Rifka’s werk in een museum zullen zien hangen’

Deel dit artikel:

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6).

Ieder mens heeft hoopjes en dromen voor zijn kind, en soms weet je niet meer wat je nou wenst, wat er echt zal gebeuren en wat er eigenlijk realistisch is. Of pure projectie.
Zo zijn Gijs en ik er al een tijdje van overtuigd, zo’n jaar of drie al, dus sinds ze drie jaar is, dat Rifka kunstenaar moet worden. Zal worden. Ja, onvermijdelijk zal worden.
Ze tekent en knutselt veel, haar bed ligt altijd vol papieren, snippers, scharen (niet al te scherpe, hoor), stiften en potloden, en elke avond voor ze gaat slapen, zit ze eerst nog een halfuur in het halfduister te scheppen. Te knippen en te plakken, te kleuren en soms ook in 3D 
te werken (‘Kijk mama, ik heb een bos geknutseld’). En ook overdag, en op school, en in de ochtend, en tijdens het My little pony kijken.
Nu weet ik dat meer kinderen van knutselen houden, ik was er 
zelf zo een, dus ik moet mezelf af en toe even streng toespreken dat Rif misschien gewoon een lekkere knutselaar is en niet meteen een toekomstige groot kunstenaar.
Maar, als ik dan toch nog even door mag praten – ze is wel heel kunstig in de manier waarop ze schept. Ten eerste werkt ze altijd heel 
geconcentreerd en lang aan iets, en ze maakt al haar projecten af. 
Ze is niet zo’n kleuter die een kras op een stuk papier zet, dat naar je toe gooit en roept dat ze een tekening heeft gemaakt. En als ik met haar iets uit een knutselboek wil maken, of van Pinterest, is ze altijd wel even geïnteresseerd, maar gaat ze vervolgens iets heel anders 
zelf verzinnen. Het niet opvolgen van opdrachten: ja, dat vind ik kunstenaarachtig.
Gijs is net zo erg als ik; die fantaseert soms al hoe we later door een museum zullen lopen en daar Rifka’s werk zullen zien hangen, of hoe ze in een atelier – dat hele atelier ziet hij ook voor zich – wild te werk zal gaan met verf en canvas.
Als we tegen haar zeggen dat ze later vast kunstenaar wordt, stribbelt ze ook niet tegen. Ze zegt nooit dat ze eigenlijk ballerina wil worden, of brandweerman. Het lijkt haar geloof ik wel wat.
Maar goed: moet je dat doen als ouder? Moet je je kind vanaf haar zesde in een bepaalde richting duwen? Ben ik niet net zo erg als
artsen die eisen dat hun kind ook arts wordt, of ouders die er altijd maar op aandringen dat een kind een baan met veel geld en zekerheid zoekt? Die kunstige toekomstvisie van mij, heeft ze daar iets aan?
En toch. Het kan verkeren. Mijn vader zei altijd dat ik schrijver zou worden en mijn zus juf. Wij spraken hem ook niet tegen. En nu zijn we het. En we zijn er nog gelukkig mee ook.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-29. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

 

 

Bekijk ook deze video waarin we op de koffie gaan bij Aaf.

Columns
Lees hier de columns van Aaf.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief