Headers columnisten Annette NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

We weten best dat het leven ­eindig is, maar zo’n boom hoeft ons toch niet meteen met de neus op de ­feiten te ­drukken?

Nu Annette met haar broer en zus de andere zus een boom cadeau willen doen, denkt ze terug aan de struik van haar vader de al vijftig jaar in de familie is.

Mijn zusje geeft een feest omdat ze vijftig jaar is getrouwd. Ongelooflijk vinden we dat, want ze ziet er nog steeds uit als mijn zusje met wie ik jarenlang naar de middelbare school fietste, heen en terug met tegenwind. Weliswaar trouwde ze jong, maar wij, mijn andere zus, mijn broer en ik, getuigen van ons respect. Wij hadden alle drie een rommeliger liefdesleven, dus zullen nooit die vijftig jaar halen.

We vinden dan ook dat er een passend cadeau moet komen. Dat valt nog niet mee, want na vijftig jaar huwelijk heb je alles al. Hun dochter weet het ook niet. “Iets voor een goed doel?” suggereert ze, maar dat vinden we niks. We willen iets tastbaars van ons voor het paar.

Onder de boom

“Een boom,” stelt mijn broer voor. Mijn zusje en ik aarzelen. Een boom is mooi, maar heeft ook iets confronterends op deze leeftijd. De boom zal ons overleven. Mijn zus begrijpt wat ik bedoel. Mijn broer vindt, wat hij altijd al vond, dat we niet zo moeilijk moeten doen. “We moeten nu eenmaal een keer dood, zussen,” zegt hij, “en zo’n boom is dan een mooi aandenken waar je als kind en kleinkind onder kunt gaan zitten als hij groot is en je ­ouders dood. Dat is toch leuker dan naast een urn zitten.”

We weten daar weinig tegen in te brengen. Inmiddels hebben we inderdaad niet alleen de leeftijd voor jubilea, maar ook voor begrafenissen van leeftijdgenoten. Dus we weten best dat het leven eindig is, maar zo’n boom hoeft ons toch niet meteen met de neus op de feiten te drukken.

Maar goed: we weten ook niets anders dus een boom wordt het. Of anders een grote struik of plant, want die toont misschien minder eeuwig.

Zorgen om opa

Bovendien: buiten op mijn terras staat een hortensia die mijn vader een halve eeuw geleden plantte in zijn tuin. Kort daarna ging hij dood. Mijn moeder zorgde voor de hortensia. Toen zij oud werd en in een verzorgingshuis trok, verkochten we haar huis. De hortensia groef ik uit. Sindsdien heeft die in drie verschillende tuinen gebloeid, waar wij achtereenvolgens naar verhuisden. De urn van mijn moeder staat tussen zijn bladeren. Het is niet zo dat ik tegen hen praat, hooguit in gedachten, maar ik heb wel een beeld van hoe opa, ergens vandaan, met een lachje om zijn strenge mond, dit goed zou keuren.

Dit voorjaar zei mijn man: “Ik maak me wat zorgen om opa.” Zo noemen we de hortensia. Er oogden een paar takken verdord en zijn blaadjes stonden er niet monter bij. “Ik ga opa wat extra mest geven,” zei mijn man.

Ik vond dat zo lief.

Het is trouwens gelukt. Opa fleurde op door de zorg van zijn schoonzoon die hij nooit heeft gekend. Hij geeft weer royale, ouderwetse bloemen.

Paspoortbeeld columnisten Annette NW Beeld

Over columnist Annette Heffels

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Annette HeffelsMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden