Headers columnisten Annette NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

‘In mijn praktijk zie ik veel vrouwen bij wie de boosheid niet meer binnen te houden is’

Soms is het ook nodig om gewoon duidelijk en hardop boos te worden. Maar, net als Annette, hebben veel vrouwen dat niet geleerd.

Zoals alle kinderen hield ik veel van mijn moeder. Ik wilde niets liever dan dat zij gelukkig was. Maar ik had al vroeg door, dat ze dat lang niet altijd was. Soms was ze stil, of kortaf. Meestal niet tegenover ons, maar tegenover mijn vader. Ik kon toen nog niet het verschil zien tussen ongelukkig en boos. Vooral omdat mijn moeder subtiel boos kon zijn. Ze schold of schreeuwde nooit, maar trok zich terug in zichzelf. Ze praatte dan alleen als dat hoognodig was, in korte zinnetjes. Ze was het in alles beleefd oneens met mijn vader of poetste nog nadrukkelijker. Als ze zo was, deed ik mijn best om alles extra goed te doen, zodat ze weer blij zou zijn. Dat lukte zelden. Als kind kun je grotemensenverdriet of boosheid niet oplossen. Mijn moeder hield veel van mijn vader, maar ze kon nooit gewoon boos op hem zijn als ze dat was. Ik leerde later om boosheid, net als zij, indirect te uiten. Dus wij hadden ingewikkelde meningsverschillen.

Niet boos zijn, maar lief

Ik ben niet de enige die oppikte van haar moeder dat meisjes geen boosheid mogen tonen, maar lief moeten zijn en, als het niet anders kan, verdrietig. In mijn praktijk zie ik veel vrouwen bij wie de boosheid niet meer binnen te houden is. Meestal zijn ze boos op hun man, soms op collega’s of op hun ouders en regelmatig ook op zichzelf. Het waren meisjes die jarenlang lief waren terwijl er vanbinnen een boosheid broeide die ze niet konden uiten. Hun boosheid neemt vele vormen aan. Soms wordt die in alle heftigheid geuit. Vaker komt het naar buiten als verdrietig klagen over het feit dat ze zich jarenlang hebben weggecijferd en dat iedereen dat maar gewoon vond. Hun boosheid voorkomt dat ze toenadering verdragen, ook al zouden ze dat wel willen.

Maar als je boos bent, kun je degene op wie die boosheid gericht is, niet dichtbij laten komen. Boosheid die lang niet geuit is en verborgen zit onder allerlei indirecte manieren om de ander te straffen, is moeilijk te doorbreken. Al was het maar omdat je het gevoel hebt dat er eindelijk naar je geluisterd wordt, terwijl dat niet gebeurde toen je nog zo lief je best deed.

Verborgen achter boosheid

Als therapeut doe ik mijn best om boosheid te horen en te begrijpen en om het verdriet of de angst bloot te leggen die daaronder verborgen zit. Als het lukt om die zachtere emoties te uiten is de kans groter dat je krijgt wat je nodig hebt. Maar soms is het ook nodig om gewoon duidelijk en hardop boos te worden en te zorgen dat je je zin krijgt, voordat de boosheid gaat gisten. Helaas hebben wij meisjes dat veelal afgeleerd. Ik denk dat er nog wel een generatie nodig is voordat we dat allemaal kunnen en mogen.

Paspoortbeeld columnisten Annette NW Beeld

Over columnist Annette Heffels

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Annette HeffelsMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden