null Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

‘Ik zie hun patroon. Zij beschuldigt en schreeuwt. Hij strijdt met sarcasme en minachting’

Annette voelt tijdens een sessie relatietherapie de neiging het ‘oorlogsgebied’ te verlaten. Zo heftig gaat het eraan toe.

Bijna het hele uur hebben ze gevochten over hun gelijk. Zij wil hem duidelijk maken dat hij fout zit. Omdat hij er niet voor haar is, niet aanvoelt wat ze nodig heeft en hij zich niet in haar kan verplaatsen. Ze heeft daar talloze voorbeelden van, die hij niet meer weet, maar die zij nooit is vergeten. Hij reageert met kille redelijkheid en demonstreert kalm dat met haar niet valt te praten.

Want praten dóén ze. Daar zijn zij beiden goed in. Ze leveren bewijzen voor hun mening en tonen aan dat de argumenten van de ander nergens op slaan. Daarbij wijken ze voortdurend van de hoofdweg af en volgen zijwegen die altijd weer uitkomen bij het tekort van de ander.

Hun gevecht

Als je haar of hem apart zou spreken, zou het duidelijk zijn. Duidelijk dat zij volstrekt onredelijk is en hij gevoelsarm. Hun verhalen kloppen als een bus, als de ander er maar niet zo storend doorheen zou praten.

Ik zie het patroon in hun gevecht. Zij valt aan, beschuldigt, schreeuwt om te worden gehoord en hoopt zo tot hem door te dringen. Hij strijdt met sarcasme en minachting: kijk haar nu eens, zie hoe ze zich belachelijk maakt.

Ik zie de wanhoop wel onder die woede en probeer er woorden bij te vinden. Maar het benoemen van verdriet en eenzaamheid, het tonen van kwetsbaarheid, is gevaarlijk in deze oorlog. De angst heerst dat de ander gebruik zal maken van elke zwakke plek die hij ziet.

Wapenstilstand

Ik voel het verlangen om dit oorlogsgebied te verlaten, zo naar is het om getuige te zijn van hoe mensen elkaar verwonden. Als ík al wil weglopen, hoe veel onveiliger moet het dan thuis wel niet zijn voor de kinderen van deze vader en moeder? Ik weet dat het met een van die kinderen niet goed gaat en dat beide ouders elkaar daar de schuld van geven.

Zoekend naar een ingang om tot een wapenstilstand te komen, zie ik ineens dat hij zijn hand op de leuning van de bank heeft gelegd, achter haar, maar zonder haar aan te raken. Om die arm om haar schouders te slaan zou hij maar iets hoeven op te schuiven. Of zij.

Voelen

Ik vraag om even te stoppen met praten. Ik vraag dat nog eens. En nog eens.

Uiteindelijk wordt het stil. ‘Het lijkt alsof jouw arm haar zoekt,’ zeg ik en zet me schrap voor een cynische opmerking over hulpverlenersjargon. Maar ik ga door: ‘Stel dat je zou doen wat je arm lijkt te willen, wat zou er dan gebeuren?’ Het wonder geschiedt: hij schuift naar haar toen en slaat zijn arm om haar heen. Zij deinst even terug, maar leunt dan tegen hem aan. Ik houd mijn mond.

Soms kunnen mensen verdwalen in woorden en moet je zwijgen om te kunnen voelen wat je voelt.

null Beeld

Over columnist Annette Heffels

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette.

Annette HeffelsMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden