Headers columnisten Annette NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

Ik moet mijn kinderen loslaten en dat kan ik ook best, mits het goed met ze gaat

Annette beseft dat ze best goed is in het loslaten van haar kinderen. Maar als het niet goed met hen gaat, vindt ze dat toch wel erg moeilijk.

“Kan ik iets voor je doen?” vraag ik mijn zoon.

“Nee,” zegt hij, “helemaal niks. En ga je nu alsjeblieft geen zorgen maken, want dan heb ik die stress over jouw zorgen en dat ik jou gerust moet stellen er ook nog bij. Ik ga gewoon naar huis.”

“Ik maak me geen zorgen,” lieg ik, “het komt heus wel weer goed, dat weet ik, maar ik vind het gewoon rot voor je dat je zo’n pech hebt.”

“Hoeft niet,” zegt hij geïrriteerd, en weg is hij. Keek nog wel even achterom met een gereserveerd lachje, omdat hij uiteindelijk het beste met me voorheeft, al moet hij me af en toe op mijn plaats zetten.

Vervelende blessure

Hij heeft een vervelende blessure opgelopen, waardoor hij veel last heeft van zijn rug. Dat maakt het moeilijk voor hem om te doen wat hij graag doet. Hij is beweeglijk, moet dat ook zijn in zijn werk en daarnaast is sporten een levensbehoefte van hem. Nu zijn lichaam hem hardhandig laat voelen dat het niet meewerkt aan wat zijn hoofd wil, wordt hij daar chagrijnig en treurig van. Tot nu toe heeft niets geholpen, ook niet de oefeningen van de fysiotherapeut en dus denkt hij dat het nooit meer overgaat.

“Nou, dag hoor.”

“Sterkte schat.” Ik hoor de voordeur met een klap dichtslaan. Nu mag ik me tenminste zorgen maken en hoef ik die irritante tranen niet weg te duwen. Die komen vanzelf als ik bedenk dat ik hem ooit, lijkt niet eens zo lang geleden, altijd kon helpen als er een probleem was. En anders kon ik hem troosten en de ellende met hem meevoelen.

Nu willen mijn kinderen me niet meer al hun problemen vertellen en wil ik het soms ook niet meer weten. Maar ook weer wel, omdat ik het ergens toch al wist. Of voel.

Loslaten

Ik moet mijn kinderen loslaten en dat kan ik ook best, mits het goed met ze gaat. In dat geval heb ik niks geen legenestsyndroom. Ik vind dat lege nest juist best overzichtelijk. Zo opgeruimd ook, zonder rondslingerende kleding, tassen, schoenen, lege borden en glazen. Ik ben blij als ze langskomen, maar voel me ook best lekker als ze weer vrolijk zijn vertrokken.

Dat vrolijke is wel een voorwaarde. In dat geval is het rustig met mijn man en mijzelf, ouders met pensioen. Dan kan ik gewoon urenlang een boek lezen in de tuin zonder dat iemand me nodig heeft. Hoef ik niet te bedenken wat ik moet koken en wat degene die vandaag op bezoek is ook alweer lekker vindt.

Als er iets met ze is heb ik ze het liefst bij me.

Maar zij zijn dan niet meer het liefst bij mij.

Paspoortbeeld columnisten Annette NW Beeld

Over columnist Annette Heffels

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Annette HeffelsMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden