boven headers Gofeed columnisten Annette Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

‘Het gaat alleen maar over onze dood, niet over gevaarlijke dingen die hij wil’

Mijn zoon werkt elke zaterdag mee aan een theatervoorstelling in Maastricht en reist daarom op vrijdagavond vanuit Amsterdam naar ons. Zijn dag- en nachtritme verschilt nogal van het mijne. Daarom zit ik, vechtend tegen de slaap, tot na middernacht met hem in de woonkamer omdat ik weet dat dit de tijd is voor echte gesprekken met hem.

“Ik wou nog iets aan je vragen,maar het is een beetje moeilijk onderwerp.”

“Vraag maar.”

Een graf of gecremeerd?

“Ja, nou ja, ik had het daarover met G (zijn beste vriend). Of eigenlijk begon hij erover en hij heeft me aan het denken gezet. Ik weet alleen niet goed hoe ik erover moet beginnen.”

“Je hebt er al over gedacht dus kom maar op,” zeg ik, inmiddels in staat van opperste alertheid.

“Je weet dat G’s vader erg ziek is geweest. Dus toen heeft hij alles geregeld.”

“Hoe bedoel je, geregeld?”

“Voor als hij dood zou gaan, hoe hij wilde dat alles dan precies moest. Dus ik vroeg me af hoe jullie het geregeld hebben als je doodgaat. Ja, ik moet daar nu nog niet aan denken, maar het kan toch een keer gebeuren.”

Ik heradem, het gaat alleen maar over onze dood, niet over gevaarlijke dingen die hij wil. “Bedoel je financieel?” vraag ik.

“Nee, financieel interesseert me niet. Ik bedoel jullie begrafenis. Willen jullie gecremeerd of wil je in een graf?”

Gecremeerd.”

“Echt? Moeten we jullie as dan met zijn drieën verdelen over drie urnen?”

Lees ook:
Annette: ‘Soms denk ik: hoe zou het zijn als dit nog heel lang of voor altijd duurt?’

‘Oma zit ook in een urn’

Ik zie aan hem dat hij dit voor zich ziet. “Zou je niet liever een graf willen?” vraagt hij, “daar kunnen we dan naartoe gaan.”

“Oma zit ook in een urn, onder de hortensia die opa ooit geplant heeft. Daar spreek ik haar af en toe nog.”

“Maar jouw vader had toch een graf, hier op het kerkhof.”

“Ik weet eigenlijk niet of dat er nog is,” realiseer ik me.

Hij kijkt me geschokt aan: “Weet je dat niet? Ging je daar nooit naartoe?”

“Alleen de eerste jaren, met oma. Daarom kun je ons maar beter cremeren.”

“Oké, en denk je dat ik dan ook iets moet zeggen op de begrafenis, want dat lukt me denk ik niet.”

“We gaan niet allebei tegelijk dood, schat,” zeg ik, brok in mijn keel, “dus eerst is een van ons tweeën er nog om iets te zeggen en daarna doet Amber dat, als oudste, en zullen we nu naar bed?”

Het leven gaat door

Vindt hij goed. En of ik het gat op de knie van zijn broek kan repareren voor morgen en iets kan uitprinten en heb ik een mapje en kan hij mijn oplader lenen, want die is hij vergeten. Kortom: Het leven gaat door.

Deze column verscheen eerder in Margriet 03 – 2022. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Over columnist Annette Heffels

headers gofeed columnisten alleen voor boven paspoortje Annette Beeld redactie
Beeld redactie

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Annette Heffelsredactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden