Headers columnisten Annette NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

De zekerheid van mijn zoon over zijn gelijk roept mijn on­ze­ker­heid op over de betrouwbaarheid van mijn geheugen

Dat haar geheugen af en toe hapert, daar is Annette zich echt wel van bewust. Maar is dat nou echt zo vaak als haar kinderen zeggen...?

“Jawel, mama, dat heb ik je wel verteld,” zegt mijn zoon, “en toen zei je ook nog dat je het interessant vond, maar je bent het waarschijnlijk vergeten. Geeft niet, hoor.”
Ik onderdruk de neiging om te zeggen dat ik zeker weet, zeker denk te weten, dat hij het echt niet heeft verteld, want dat ik zoiets nooit zou vergeten. Ik zou die discussie verliezen, omdat zijn luchtige zekerheid dat hij het heeft verteld een diepere onzekerheid oproept bij mij. Ik vergeet namelijk wel vaker dingen. Dat heeft te maken met een zekere vaagheid van mijn wezen, omdat ik altijd gedachten in mijn hoofd heb over verleden of toekomst, terwijl ik in het nu met dingen bezig ben. Ik leef dus niet in het moment, hoewel dat moet volgens veel levenskustenaars. Maar het kan zijn dat de leeftijd inmiddels ook een rol speelt bij het vergeten.

Zoektocht in een vol hoofd

De zekerheid van mijn zoon over zijn gelijk roept dus mijn onzekerheid op over de betrouwbaarheid van mijn geheugen. Mijn geheugen hapert tegenwoordig ietsje vaker. Niet zo vaak als de kinderen zeggen. Of wel?
Ik stel hen en mezelf gerust door te verklaren dat er inmiddels al zó veel in mijn ouder wordende hoofd zit opgeslagen, dat nieuwe informatie daar overzichtelijk in moet opgeborgen. Het zit er dus wel, maar het kost soms even tijd om het terug te vinden.
Soms plopt uren later ineens iets op in mijn hoofd en meld ik triomfantelijk: ‘Zie je wel, ik weet het nog!’ Ze kijken me dan bevreemd aan. Hoezo kom ik daar nu mee? Omdat ik wil laten weten dat het hoofd nog naar behoren werkt. Daarom.

Samen dingen vergeten

Gelukkig zijn we met z’n tweeën, mijn man en ik, en vergeten we samen. Het zorgt er vooral voor dat we niet snel zijn uitgepraat. Dat gaat ongeveer zo: ‘Ik hoorde op de radio een boeiend verhaal van Dinges, hoe heet hij ook weer? Je weet wel, die dat boek heeft geschreven.’
‘Welk boek? Ik weet niet wie je bedoelt.’
‘Ach zeker, je weet het wel, hij was nog in dat praatprogramma. In Op1 of was het bij Jinek?’
‘Doet er niet toe, wat zei die dan?’
‘Ja, het doet er wel toe, want we hadden het er eerder over gehad en jij was het er niet mee eens, maar Dinges vond dus hetzelfde als ik.’
‘Zal wel, maar wat dan?’ Enzovoort.

Laatst vond ik een dagboekje waarin ik elke dag wilde opschrijven wat ik niet wilde vergeten. Ik vergat dat voornemen al snel. Toen ik het vond, stelde ik me voor dat mijn kinderen het later zouden vinden en dan zouden denken: mama onthield alleen wat ze opschreef.

Paspoortbeeld columnisten Annette NW Beeld

Over columnist Annette Heffels

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Annette HeffelsMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden