Headers columnisten Annette NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

Daar gaat hij, dacht ik met een brok in mijn keel toen hij naar de middelbare ging. Binnenkort gaat hij echt. De wereld in

Annette ziet dat haar zoon, misschien al wat langer dan ze wilde zien, klaar is om zijn eigen weg te bewandelen.

Zou het loslaten van je jongste kind moeilijker zijn dan het laten gaan van je eerste? Omdat je er dan nog twee thuis over hebt, misschien? Ik geloof het niet. Dat van de oudste is al lang geleden, maar het ging ook met tranen. Van mij, niet van haar. Terwijl ik wist dat ze weer terug zou komen na een lange stage in het buitenland. De tweede ging studeren en op kamers in Amsterdam en daarna op reis door Latijns-Amerika. Weer later vertrok ze naar Groot-Brittannië. Ik geloof dat ik haar al iets beter losliet, of zij mij.

Er langer over gedaan

De derde, onze zoon, studeert nu af. Hij woont al lang in Amsterdam, maar het is alsof een kind nog wat meer aan je vastzit als hij nog studeert. Misschien omdat je nog maandelijks een bedrag overmaakt, maar dat kan het niet alleen zijn. Hij heeft er langer over gedaan om volwassen te worden, al kan het ook zijn dat ik er langer over gedaan heb om te zien dat hij volwassen was.

De Amerikaanse schrijfster en onderzoeker Lilian Rubin schreef ooit dat wij moeders helemaal niet zo’n moeite hebben met het legenestsyndroom. We zien dat lege nest al lang van tevoren aankomen. Als een kind klaar is, willen we het ook best laten gaan. Het zijn de kinderen die om wat voor reden dan ook wat extra zorg vragen, die we moeilijk kunnen loslaten. Waarbij ik me nu afvraag wat oorzaak en gevolg is. Bleef hij langer aanrommelen omdat ik achter hem aan opruimde en vóór hem ook, als het moest?

Daar gaat hij

Daar gaat hij, dacht ik, met een brok in mijn keel, toen hij naar de middelbare school ging, toen hij verhuisde naar zijn eigen appartement en toen hij auditie ging doen en werd aangenomen op de muziektheater-opleiding waar hij binnenkort afstudeert.

Daar gaat hij, kijk hem nou, dacht ik toen we onlangs de voorstelling bezochten die hij tijdens zijn stage bij theatergroep Vis à Vis maakte. Ik zag hoe hij op zijn plaats was in het theater, hoe hij speelde en hoe hij zong en mensen ontroerde. Het waren niet alleen mijn tranen die ik voelde.

Kijk hem nou gaan, dacht ik, en ik zag op het podium een performer, niet mijn zoon. Dat heeft hij niet van mij, dacht ik, hij is me ontgroeid.

Binnenkort gaat hij echt. Hij is nu zijn afstudeervoorstelling aan het maken. Dan heeft hij zijn volwassen diploma en kan hij de wereld in. De onzekere wereld van de kunst. Hij is vol vertrouwen.

Ik heb gezien wat hij kan: zingen, dansen, spelen, muziek maken, mensen laten lachen, verwonderen en ontroeren.

Hij kan leven.

Ik kan hem rustig laten gaan nu, of onrustig. Gaan zal hij.

Paspoortbeeld columnisten Annette NW Beeld

Over columnist Annette Heffels

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Annette HeffelsMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden