null Beeld redactie
Beeld redactie

PREMIUM

Annette: ‘Ik moet weer leren wat hij als ‘normaal leven’ ziet’

Mijn zoon is voorlopig weer elk weekend bij ons, zijn ouders (nooit meer thuis zeggen, thuis is in Amsterdam). Dat komt omdat hij meewerkt aan een theatervoorstelling van de Toneelschool Maastricht. Wij koesteren die weekends, ook al zien we hem daarin maar af en toe. De meeste tijd werkt hij aan de voorstelling, bezoekt vrienden en slaapt als gevolg daarvan uit. Maar wij houden van dat in- en uitvliegen, net als vroeger.

Annette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind.

Een exotische maaltijd

Voor de eerste weekends haalde ik lekkere dingen voor hem in huis, maar ik blijk niet meer te weten wat hij graag heeft. Bij een exotische maaltijd, waar ik echt mijn best op had gedaan, verzocht hij of ik voor de komende periode, als hij er was, normaal eten wilde maken.

“Hoe bedoel je normaal?”
“Nou, gewoon boerenkool met worst, of aardappelen, bloemkool en gehaktballen.”
“Oké.”

Groot geworden met boterhammen met cervelaatworst

Dit is het kind, inmiddels een man, dat groot is geworden met boterhammen met cervelaatworst, eieren en vitaminepillen. Niet gezond, ik weet het, hij had al die dingen waar hij nu om vraagt moeten leren eten, maar dat is me niet gelukt. Waarschijnlijk omdat ik meer waarde hechtte aan harmonie aan tafel dan aan gezonde voeding in het kind te krijgen.

Bij andere mensen at hij wel. ‘Zo’n gezellige eter,’ zei de moeder van zijn vriendje. ‘Ik had broccoli gemaakt en hij zei dat dat zijn lievelingseten was.’ Niet thuis dus, maar sociale vaardigheden had hij wel altijd al. Enfin, ergens, veel later, heeft hij zichzelf dus dingen leren eten.

Lees ook:
Annette: ‘Zij herinneren zich dat ik er vaak niet was’

‘Normaal leven’

Behalve ‘normaal eten’ moet ik ook weer leren wat hij als ‘normaal leven’ ziet. Hij kondigt bijvoorbeeld aan dat hij de volgende morgen vroeg wil opstaan om met mij nog de tekst te repeteren voor een auditie die hij binnenkort moet doen. Natuurlijk wil ik dat. Maar vroeg is voor hem kennelijk een halfuur voor hij moet vertrekken naar de Toneelschool. Intussen heb ik verse broodjes gehaald bij de bakker en die klaargemaakt en ben ik zes keer naar boven gelopen om te horen of hij wel wakker is. Ik heb nog net niet geroepen (hij is volwassen, thuis moet hij ook zelf zorgen dat hij op tijd is) als ik hoor dat de douche loopt. Gelukkig!

Relaxt komt hij even later naar beneden. “Hey mam, kan ik jouw oplader lenen, want die ben ik vergeten.”

Natuurlijk kan dat. Ik noteer in gedachten dat ik die terugvraag voor hij weer vertrekt naar Amsterdam. En of ik het lied wil horen dat hij tijdens de auditie wil zingen? We blijken zelfs tijd te hebben om zijn tekst nog te repeteren. Als hij uiteindelijk vertrekt, zin in de dag, blijf ik ademloos achter. Moe van het om hem heen zorgen, dat hem niet eens is opgevallen.

Daarbij vooral druk geweest met wat ik níét meer moet doen voor hem.

Deze column van Annette verscheen eerder in Margriet 53 – 2021. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Over columnist Annette Heffels

headers gofeed columnisten alleen voor boven paspoortje Annette Beeld redactie
Beeld redactie

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Redactieredactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden