Headers columnisten Annette NW Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.

PREMIUM

Als ik kijk naar de moeders van nu, dan heb ik het gevoel dat ze mogelijk wat te veel en te goed opvoeden

Annette denkt terug aan de tijd dat ze haar kinderen opvoedde, en eigenlijk maar wat aanrommelde.

Wat wil je dat je kind later wordt? Succesvol, evenwichtig, zelfverzekerd, gelukkig vooral? En hoe krijg je dat voor elkaar?

‘De beste manier om kinderen op te voeden, is liefdevolle verwaarlozing,’ zei lang geleden professor ontwikkelingspsychologie Dolph Kohnstamm. Ik studeerde bij hem en bewonderde hem. Ik had nog geen kinderen en was zelf nog niet klaar met opgevoed worden, maar begreep wat hij bedoelde: kinderen moesten de ruimte krijgen om zichzelf te vermaken en zich te vervelen en om dingen uit te vinden en op te lossen, zonder dat hun ouders zich daar voortdurend mee bemoeiden. Ouders moesten er zijn, op de achtergrond, toegankelijk en zorgzaam, als hun kinderen hen nodig hadden.

Liefdevolle, angstige aandacht

Zelf was ik verre van verwaarloosd. Mijn ouders hadden volop liefdevolle, angstige aandacht voor ons, wat mij betreft iets te veel. Ze keken bovendien door ons heen en zagen wat we gedaan hadden, ook als we dat wilden verbergen. Toch hadden wij vrijheid binnen strakke regels. Na school waren we tot het avondeten op straat waar we speelden met andere kinderen. We ­tekenden de cirkels voor landje veroveren, want er was nog weinig verkeer.

Mijn kinderen speelden niet meer alleen op straat. Ze spraken thuis af met andere kinderen of we gingen met bevriende moeders met kinderen naar de speeltuin of het bos in. Ik probeerde hun wel de ruimte te geven, maar als je thuis bent met een of twee kinderen valt er niet veel te verwaarlozen. Dan ga je je al snel met ze bemoeien. We waren ons er maar al te zeer van bewust dat hun geluk afhing van onze opvoeding. Opvoeden was een vak geworden en we moesten hoge cijfers halen.

Omdat ik het zeg

Als ik kijk naar de moeders van nu, dan heb ik het gevoel dat ze mogelijk wat te veel en te goed opvoeden. Alles moet met het kind worden besproken, alles uitgelegd en begrepen. Ik durf het bijna niet te zeggen, want het is natuurlijk mooi, die goede gesprekken, maar misschien overvraag je een kind dan ook weleens. Soms heeft zo’n kind ook duidelijke en onredelijke teksten nodig als: ‘Dat mag niet, omdat ik het zeg.’

Je gunt kinderen geen volmaakte ouders. Daar leren ze te weinig van: niet om zich te herstellen van een teleurstelling, niet dat je ongelukkig voelen meestal weer over gaat.

Ik heb in al die jaren opvoeden veel fouten gemaakt. Ik rommelde wat aan. Mijn kinderen zijn niet altijd gelukkig. Soms zit het tegen en dan kan ik daar niks aan doen. Maar het zijn aardige, aangename mensen geworden. Zo heb ik ze, al rommelend, opgevoed, denk ik.

Want het helpt in het leven als mensen je aardig vinden. En als je dan een keer onaardig bent, maakt dat meer indruk.

Paspoortbeeld columnisten Annette NW Beeld

Over columnist Annette Heffels

Annette Heffels is psycholoog. Ze studeerde pyschologie aan de Rijksuniversiteit van Utrecht en specialiseerde zich als psychotherapeut. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind. Lees hier alle columns van Annette

Annette HeffelsMarloes Bosch. Styling: Brigitte Kramer. Visagie: Carmen Zomers.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden