Headers columnisten Angela Groothuizen NW Beeld Feriet Tunc
Beeld Feriet Tunc

PREMIUM

Toen we op Schiphol aan kwamen rijden, zagen we de moeder aller horrorrijen! We vielen even stil

De dochter van Angela moet naar Schiphol, waar ze stuit op gigantische rijen. Meteen komt de Tijgermoeder in Angela naar boven.

Het oudste bloedje heeft een geblesseerde enkel en ze moet een maand filmen in Suriname. Ze gaat toch - je bent filmer of je bent het niet. De hele familie maande haar steeds om het been hoog te houden, maar mijn bezige bijtje wilde toch snel alles ‘zelluf’ doen. Ik bracht een grote koffer naar haar huisje om haar te helpen met inpakken. Wat neem je mee, behalve al die extra bagage met filmspullen? We wikken en wegen en en ik zie dat de frons op haar voorhoofd nog dieper is dan normaal.

“Ben je zenuwachtig?” vraag ik haar en ze knikt bevestigend. Ze weet niet precies waarom, als ze eerst maar eens in Paramaribo is met al die filmspullen en die dikke enkel. Ik ben zelf ook al twee dagen onrustig over deze reis van haar. Tegen haar zin in had ik haar ticket met miles kunnen upgraden naar economy plus, op de eerste rij met ruimte voor een klapkrukje onder haar enkel. Ook al zijn de schoolvakanties voorbij, de drukte op Schiphol is echt een dingetje. Ik had gelezen dat de zomerbonus van het personeel werd gestopt en kón me zo voorstellen dat velen geen zin hadden om weer voor te weinig geld hun rug te breken om al die koffers van ons in en uit het ruim te schuiven. Dat bleek ik goed te hebben ingeschat.

Horrorrijen

Om vijf uur ’s ochtends bracht ik mijn bloedje naar Schiphol. Toen we aan kwamen rijden, zagen we de moeder aller horrorrijen! We vielen even stil. Het was nog veel erger dan op die verschrikkelijke zwarte zaterdagen. De rij met reizigers was alleen buiten al enorm lang en eenmaal binnen liep de rij in eindeloze lussen verder. We zagen ongeruste, berustende maar ook gestreste mensen in tranen, kindertjes en ouderen die urenlang dapper volhielden. Al die mensen hebben gespaard, geboekt en uitgekeken naar hun welverdiende vakantie en dan gebeurt dit.

“Het gaat nooit lukken mam!” zegt Bloedje teleurgesteld. “Oké … nu moet je mij even volgen en niets zeggen, je niet schamen voor je moeder en heel lief lachen, lukt dat?” vraag ik haar en ze weet dat haar moeder dan in de ‘Ik deed ooit De Uitdaging’-modus gaat.

Met mijn vriendelijkste gezicht

Bij de priority check-in voor business class staat een keurige meneer tickets te checken voordat je naar binnen mag. Met mijn vriendelijkste gezicht en mijn schattig lachende en zielig strompelende bloedje naast me vertel ik hem dat ik ‘Silver Flying Blue’ ben en dat ik graag mijn dochter met haar zere enkel wil upgraden. Hij liet ons door en terwijl de grondstewardess ging checken of er nog een upgrade in zat, werden de koffers en filmspullen al op de band gezet. Hoppa! Toen moest ik haar nog via de snelweg van business class door security loodsen. We wekten vertrouwen, bloedje lachte lief terwijl ze strompelend de roltrap nam en ik bleef bezorgd achter. Voordat ik thuis was kreeg ik al een appje: ‘ben erdoor!’.

De tijgermoeder in mij slaakte een zucht van opluchting.

Paspoortbeeld columnisten Angela Groothuizen NW Beeld

Over Angela Groothuizen

Duizendpoot Angela Groothuizen is actrice, presentatrice, dagvoorzitter, zangeres, columnist, theatermaker, jurylid én bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand. Angela is geboren in Alkmaar, woont in Amsterdam en heeft twee dochters. Iedere dinsdag lees je Angela’s nieuwste column op margriet.nl/angela Je kunt Angela ook volgen op Instagram en op Twitter via @angelagroothuiz of @dollydotsofficial

Angela GroothuizenFeriet Tunc

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden