Marja’s man woont in Iran: ‘Achter mijn rug wordt er ongetwijfeld gekletst’

Marja Verhey

Deel dit artikel:

Als je Marja Verhey (63) een paar jaar geleden had gezegd dat ze zou trouwen met een 27 jaar jongere man die ook nog eens niet in Nederland woont, had ze je voor gek verklaard. Toch zijn zij en haar man Mohsen (36) dolgelukkig samen.

“Bijna iedereen kent wel de film Not without my daughter, waarin een westerse vrouw door haar man wordt gegijzeld in Iran. Dat schrikbeeld blijft mensen bij. Heus, ik snap de scepsis. Ik krijg wel commentaar op mijn relatie met Mohsen. Mensen zeggen dat hij een gelukszoeker is en alleen maar met mij getrouwd is om mijn geld en omdat hij naar Nederland wil komen. Onzin: Mohsen verdient zelf een dikke boterham met zijn eigen aannemingsbedrijf en heeft in Iran ontzettend veel vrienden en familie. Hij is er helemaal niet op uit om misbruik van mij te maken, hij heeft zijn leven daar prima op orde. Er wordt ook gezegd dat ik goed moet opletten en nooit mijn paspoort aan hem moet geven, omdat hij mij dan tegen mijn wil zou vasthouden in Iran. Onze relatie is ook ongebruikelijk. Maar ik denk dat veel kritiek voortkomt uit jaloezie. Omdat ik als oudere vrouw een knappe, jonge man heb. En wie wil dat nou niet? Achter mijn rug wordt er ongetwijfeld veel gekletst, maar dat interesseert me niets. Ik was helemaal niet op zoek naar een man. Al zeven jaar was ik vrijgezel. Alleen zijn vond ik niet erg. Ik was 25 toen ik met mijn eerste man trouwde. Samen kregen we een dochter. We hadden een goed leven, met allebei een eigen bedrijf en genoeg geld op de bank. Maar toch miste ik iets. Om na te denken ging ik een maand back to basic in een bergdorpje in Eritrea waar vrienden van mij vandaan komen. Die maand liet me inzien dat ik met niets ook heel gelukkig kon zijn. Ik had genoeg aan mezelf en had helemaal geen luxe nodig. Ik hoefde niet te blijven hangen in een relatie waarin ik niet gelukkig was. Er volgde een scheiding. En zo heb ik eigenlijk altijd mijn eigen pad gevolgd, zonder me druk te maken over de mening van anderen. Ik volg mijn hart en ik doe wat ik wil. En dat betekent dat ik oud wil worden met een veel jongere man, uit een andere cultuur, die duizenden kilometers verderop woont.”

Urenlang skypen

“Het is puur toeval dat ik met Mohsen in contact kwam. Ik ben bevriend met zijn oom en tante, die in Nederland wonen. Toen mijn vrienden op familiebezoek in Iran waren, lieten ze een filmpje aan hun neef Mohsen zien. Een filmpje waar ook ik op stond. Mohsen zei meteen dat hij mij een leuke vrouw vond en hij voegde me toe op Facebook. We stuurden wat berichtjes over en weer, en al vrij snel na onze kennismaking vroeg Mohsen mij om naar Iran te komen omdat hij met me wilde trouwen. Gek genoeg schrok ik daar niet van. Ik kende de islamitische cultuur al een beetje, doordat ik na mijn scheiding lange tijd een Turkse vriend heb gehad. Ik wist dat deze mannen er meteen voor gaan als ze iemand leuk vinden. Maar ik kende Mohsen amper, dus ik moest erom lachen. Een relatie beginnen met een man die niet alleen veel jonger was maar ook nog eens ver weg woonde; daar dacht ik niet eens aan. Maar er was wel een kriebel, steeds als ik een berichtje van hem kreeg. We gingen skypen. Urenlang zaten we achter de computer te praten. Over zijn leven, over dat van mij. Het klikte. Mohsen was spontaan en vrolijk, maar tegelijkertijd verlegen. Heel beleefd en bescheiden, net als ik. Hij gaf me het gevoel dat ik weer bij iemand hoorde en dat sprak me aan. Ik voelde me thuis bij hem. Onze band werd steeds hechter. En steeds vroeg Mohsen wanneer ik hem nou kwam opzoeken. Na twee jaar intensief contact besloot ik de stap te wagen. Ik was nog niet verliefd, maar ik voelde wel dat het de moeite waard was om uit te zoeken of er iets tussen ons kon zijn. Met bonkend hart stapte ik in het vliegtuig. Ontzettend zenuwachtig. Ik ging naar een man die ik nog nooit in het echt gezien had, in een wildvreemd land. Maar toch voelde het goed.”

Geen twijfel

“Direct bij aankomst op Teheran zag ik hem al. Mohsen was lang, had een mooie bos krullen en zwaaide enthousiast. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik omhelsde hem. De geur van iemand is heel belangrijk als het gaat om aantrekkingskracht, vind ik. En Mohsen rook heel lekker. We gingen naar het huis van zijn zus, waar ik andere familieleden ontmoette. Ik werd meteen in de familie opgenomen. Toen we even alleen waren, kuste Mohsen mij. Dat voelde geweldig. Spannend maar vertrouwd tegelijk. Ik wist dat het goed zat tussen ons. We werden stapelverliefd. Mohsen woont aan de Kaspische zee, vanuit zijn huis loop je zo het strand op. Na een week ging hij daar op zijn knieën en vroeg of ik zijn vrouw wilde worden. Ik zei volmondig ja. In die korte tijd voelde ik me al zo verbonden met hem, dat ik me niet kon voorstellen om nog zonder hem te leven. Ik snap dat dat voor buitenstaanders heel overhaast lijkt. Maar ik koos heel bewust voor hem en ik wist dat Mohsen heel serieus was met mij. Iraniërs daten niet voor de lol, dat zit niet in hun cultuur. En ik zag aan de manier waarop hij naar me keek dat hij ontzettend verliefd op me was. Steeds hield hij mijn hand vast: het enige lichamelijke contact dat daar buitenshuis is toegestaan. Na twee weken moesten we afscheid nemen. In de auto draaide Mohsen Someone like you van Adele. De tranen stroomden over zijn wangen. Het afscheid op het vliegveld was zwaar. Zoenen in het openbaar mag niet in Iran. We hielden elkaars hand vast, net zo lang tot ik door de douane moest. Ik had mijn grote liefde gevonden, maar besefte ook dat het niet makkelijk zou worden om samen een toekomst op te bouwen.”

Inburgeringscursus

“Inmiddels zijn Mohsen en ik twee jaar getrouwd. Toen ik bij thuiskomst na die eerste reis mijn omgeving vertelde dat ik verloofd was, werd ik ongevraagd met de wildste verhalen om de oren gesmeten. Dat ik moest oppassen dat hij me niet zou vasthouden in Iran. Dat hij vast meerdere vrouwen had. Dat hij misbruik van mij als ‘rijke, westerse vrouw’ maakte. Het gaat bij mij het ene oor in en het andere uit. Alleen de mening van mijn dochter trek ik me aan. Zij had zeker in het begin
moeite met mijn relatie met Mohsen. Zij zijn even oud, voor haar was het bizar dat haar moeder ineens met een leeftijdsgenoot ging trouwen. Of ze het inmiddels geaccepteerd heeft, weet ik niet. We hebben het er niet zo vaak over. Ik denk dat ze zich afvraagt of hij wel echt van mij houdt. Ze is bang dat ik in de steek gelaten word en gekwetst word. Daarom is het voor Mohsen en mij zo belangrijk dat hij een keertje naar Nederland kan komen. Ik wil hem graag laten zien waar ik vandaan kom. Er is veel bureaucratisch gedoe rondom zijn visum, terwijl hij een inburgeringscursus en Nederlandse taallessen volgt. We hopen nu dat hij op z’n minst een toeristenvisum kan krijgen. Dan kan hij eindelijk mijn dochter ontmoeten. En kunnen ze rustig praten en meer begrip krijgen voor elkaar. En dan zal mijn dochter hopelijk ook inzien dat wij echt heel gelukkig zijn samen.”

Dit is een gedeelte uit het interview. Het hele interview kun je lezen via Blendle. Of bestel Margriet 2017-28 na via Magazine.nl.

Tekst | Anne Broekman
Foto | Mariel Kolmschot

Ook interessant om te lezen

Ook leuk is onderstaande video waarin een vader zijn dansende dochters verrast.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief