Margriet-redacteuren zetten hun angst opzij

Deel dit artikel:

Iets diep in je hart wel willen, maar het niet durven. Omdat je het eng vindt, of omdat je denkt dat het niets voor jou is. Redacteuren Marjo Wolters, Marieke van der Maeden en Charlotte Tromp gingen het avontuur aan.

Marjo Wolters, marketingmanager
Bang voor: paarden
Uitdaging: paardrijden op het strand

“Tijdens de lange autorit naar het Zeeuwse strand heb ik wel tien keer op het punt gestaan om terug te gaan. De enige reden dat ik doorzette, is dat er mensen op me stonden te wachten. Mijn grote droom is altijd al geweest om paard te rijden op het strand: door de branding galopperen met wapperende haren, zoals je ziet in films. Maar die ene rijles die ik ooit eens heb gehad, vond ik vreselijk. Ik was zo bang om eraf te vallen. Nog enger vond ik het om de stal in te gaan bij een paard. Zo’n groot beest vlak naast me en dat ik dan voor mijn gevoel geen kant op kan. Toch bleef die droom bestaan. Dus toen mij gevraagd werd of er iets was wat ik altijd al wilde doen, maar niet durfde, wist ik dat het nu of nooit was. De paarden stonden in de wei, dus de stal werd me bespaard. Han, de manege-eigenaar, wist precies welk paard ik moest hebben: Jasper, want die is liever lui dan moe. Eenmaal op Jaspers rug dacht ik alleen maar: hoe blijf ik nou zitten? Ik val er vast af! Maar toen we de duinen inreden, was de natuur zo mooi. Op het smalle pad ging ik op in het groen en zag ik zelfs een ree voorbijschieten. Mijn begeleider Mariska vroeg of ik wilde draven en nog voordat ik kon aarzelen begon Jasper al, want hij reageert op Mariska’s stem. Het draven was heerlijk, ik kwam helemaal in het ritme. Op het strand werd ik weer paniekerig en vroeg steeds: ‘Wat nou als het paard op hol slaat?’ Jasper sloeg niet op hol en liep gewoon rustig naar de zee. Ik stuurde hem de branding in en draafde door de zee. Dat was al fantastisch. Han kwam naast me lopen en vroeg of ik een stukje wilde galopperen. Steeds als Han ging rennen, galoppeerde Jasper en steeds als Han stopte, hield Jasper in. Die zekerheid had ik nodig: Jasper zal niks doen wat ik niet wil. Ik galoppeerde een heel stuk door de branding. Ik had een cap op, dus mijn haren wapperden niet, maar van binnen voelde het wel zo. Het laatste halfuur genoot ik echt van de rit. Ik werd steeds relaxter en op een gegeven moment zat ik zonder angst op het paard: dat had ik nooit verwacht. Al met al heb ik het anderhalf uur volgehouden. Dat kwam vooral door de rust en eenvoud van de begeleiding die ik kreeg van Han en Mariska. Daardoor kwam ik zelf ook tot rust. Na afloop heb ik Jasper zelfs de stal in gebracht, zonder angst. Of ik het weer zou doen? Wel dáár, met Jasper. Jasper is mijn vriend. Maar paarden blijven grote beesten. En ik ben nog steeds bang om bij een paard de stal in te gaan. Maar ik zou het zonde vinden om dit nooit meer mee te maken.”

Met dank aan vindjebuitenrit.nl en de manage van justwatchhorsesvrouwenpolder.nl

Bekijk de onderstaande video voor de ervaring van Marjo.

Kun je de video niet bekijken? Klik dan hier.

 

Charlotte Tromp, senior-vormgever
Bang voor: alleen zijn
Uitdaging: weekend weg in m’n eentje

“Alleen zijn vond ik niets. Als mijn man en kinderen niet thuis waren, zette ik de tv aan om geluid te horen of ik sprak met iemand af. Een vriendin van mij gaat geregeld een paar dagen alleen weg, dat vindt ze heerlijk; ik kon me daar níks bij voorstellen. Maar ik was wel nieuwsgierig: zou ik ook alleen kunnen zijn in rust? Of zou ik helemaal gek worden en naar huis willen? Een weekend alleen in Kloosterhotel Zin bij Vught vond ik dan ook heel spannend. Het was er prachtig, midden in de bossen en overal bloemen. Mijn kamer was mooi, maar ja, wél voor mij alleen. Er was een groep mensen op werkweekend, maar behalve het gezamenlijk ontbijt had ik niks met ze te maken. Ik ging uit eten in Den Bosch en liet toch maar even aan iemand weten dat ik wegging, omdat ik het een raar idee vond dat niemand wist waar ik was. Alleen uit eten gaan leek me gênant: wat zullen de mensen van me denken? Maar het was helemaal niet gênant. Ik nam zelfs foto’s van mezelf in dat restaurant. Laat ze maar denken, dacht ik. Ik zit hier lekker te genieten van mijn eten en mijn wijntje.Alleen zijn is niet gezellig, je hebt niet echt lol. Maar dat bleek ik helemaal niet erg te vinden. Ik ging kijken, observeren. Ik weet nog precies wie er naast me zaten op een terras. En toen ik een kind bij het water zag, dacht ik: letten die ouders wel op? Ik keek beter, ik proefde en hoorde beter. Ook merkte ik dat mijn ademhaling rustiger was. In mijn kamer staarde ik een hele tijd naar de tikkende regen op de ramen, luisterde ik naar het ruisen van de bomen. En ik deed dutjes. Dan las ik een boek en dacht: heel even mijn ogen dichtdoen. Er is toch niemand die op me wacht. Ik ging ook niet eten omdat het etenstijd is, maar omdat ik voelde dat ik wilde eten. Ik merkte dat de tijd langzaam ging en dat ik steeds tijd over had. In het museum dacht ik dat ik moest opschieten omdat het al laat was, maar het was pas drie uur. Als je niet steeds kletst en rekening houdt met een ander, dan heb je geen haast. Ik deed alleen wat ík wilde. Het was een heerlijk weekend, zonder dat ik heb gelachen en zonder gezelligheid, maar ik voelde me geen moment eenzaam. Ik heb mijn angst dat ik alleen op pad gaan niet leuk zou vinden, losgelaten. Ik zou het zo weer doen, maar het liefst omring ik me toch met mensen.”

Met dank aan kloosterhotelzin.nl

Bekijk de onderstaande video voor de ervaring van Charlotte.

Kun je de video niet bekijken? Klik dan hier.

Tekst | Nynke van Zwol

Lees het verhaal van Marieke in Margriet 2017-43 via Blendle of bestel deze editie na via magazine.nl

Lees ook

Heel Holland Bakt mee: recept voor soda bread met walnoten
Dit briljante mascaratrucje bezorgt je de állermooiste wimpers
Mijn verhaal: ‘Ons hele gezinsleven draait erom haar te behoeden van sterven. Elke dag opnieuw.’

Bekijk ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.