Debby (53): ‘Soms overvalt de eenzaamheid me als ik die lege stoel naast me zie’

Deel dit artikel:

Deze week is het de week tegen eenzaamheid. Debby Struijk-Buitelaar (53) verloor haar grote liefde. “Ga ik naar een rapportavond, dan zie ik die ene lege stoel. Ons gezin is geamputeerd.”

“Ik was pas 45 toen Arjan stierf. We waren 31 jaar bij elkaar en hij was mijn grote liefde. Samen kregen we negen kinderen; de oudste was destijds 19, de jongste 4.

Alleen door

Ik heb veel vrienden. Je zou zeggen: met zo veel mensen om je heen zul je niet snel eenzaam zijn. Maar na de begrafenis, toen iedereen verderging met zijn eigen leven, dacht ik: en wat nu? Mensen kwamen me afleiden, hielpen met praktische dingen. Maar je verdriet verwerken, dat moet je alleen doen. Dus stapte ik ’s nachts in de auto en reed eindeloos over lege, donkere wegen, met muziek op die me troost bood.

Lege stoel

We zijn nu zeven jaar verder en het gaat goed met me, maar soms overvalt de eenzaamheid me nog. Ga ik naar een rapportavond, dan zie ik die ene lege stoel. Op een zomers terras zie ik vooral complete gezinnen. Sta ik langs het voetbalveld, dan weet mijn kind dat die sport me eigenlijk niet zo interesseert en voel ik me ook nog eens eenzaam voor hem. Ons gezin is geamputeerd.

Vaderlijk klankbord

Het meest mis ik Arjans vaderlijk klankbord bij het opvoeden van de kinderen. Al dat nadenken in mijn eentje maakt me geestelijk moe. Ik weet dat veel mensen een groot verdriet dragen, daarom mag ik niet zeuren van mezelf. Maar soms voelt het nu eenmaal zo.

Ik ben milder geworden. Minder om materiële zaken gaan geven. Ik wil echt positief zijn, dankbaar voor de dingen die ik heb en diep verbonden met de mensen om wie ik geef. Speciale momenten vieren we nog steeds, met een drankje bij het graf van mijn lief.”

Tekst | Jolenta Weijers
Fotografie | Linelle Deunk

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 41, 2019.
Het hele nummer lezen? Ga dan nu naar de winkel of  Bestel ‘m hier eenvoudig online!