Achter de schermen met gasthoofdredacteur Simone Kleinsma

Deel dit artikel:

Deze week is zangeres, actrice en musicalster Simone Kleinsma gasthoofdredacteur van Margriet.

Toen de redactie van Margriet mij in juni 2017 benaderde met de vraag of ik een keer gasthoofdredacteur wilde zijn, voelde ik me natuurlijk zéér vereerd, maar vond het toen te vroeg. Ik kon het niet. Er was immers zoiets heftigs gebeurd. Iets wat nog zo vers was, iets wat ik zelf nog niet eens begreep, hoe kon ik dat dan delen in een blad? En dat werd begrepen.

Vorig jaar, op die derde maart stond de wereld stil. M’n lief, m’n maatje, m’n man, soulmate en vriend, met wie ik 31 jaar lief en leed deelde, was een leven op deze aarde niet langer gegund. Pats, boem, weg! M’n hoofd en hart begrepen het niet. En als ik eerlijk ben nog steeds niet. Z’n vroege vertrek stond niet in onze planning. We, en hij zeker, wilden nog zò veel! Genieten van de kinderen, de kleinkinderen, vrienden en familie, ons geliefde Frankrijk en nog zo veel meer… Het jaar van ‘overleven’ met dit intense verdriet begon. Rouwen, hoe doe je dat? Er bestaat geen handboek voor. Ieder doet dit op z’n eigen manier en al die manieren zijn goed.

‘Het ontroert me dat Guus als een rode draad door deze Margriet heen dwarrelt’

De meiden van Guus, mijn ‘stiefies’, en ik waren veel samen, een enorme verbondenheid, en we probeerden ons een leven voor te stellen zonder man, zonder vader… Het was ontroerend hoe ik de eerste maanden werkelijk ben gedragen door mijn familie en vrienden. Iets waar ik ze eeuwig dankbaar voor zal zijn, want dit hielp me om rechtop te blijven staan. Het heeft me nog meer doen beseffen hoe belangrijk vriendschap is. ‘Annie’ die mijn leven binnenwandelde. De musical over het leven van Annie M.G. Schmidt, waarvan de repetities een paar maanden later begonnen. Ook Annie is, zonder dat ze het weet, mijn redding geweest. Voor mij was het goed om weer relatief snel aan de gang te gaan met, voor mij, het mooiste vak dat er bestaat. Ik putte er kracht uit.

Lichtpuntjes

Het was het meest bizarre jaar van mijn leven, waarvan je het gevoel niet kunt overbrengen, maar het alleen kunt voelen als je het meemaakt. En hoe gek is het, omdat je denkt dat de wereld stilstaat, dat je dan tóch ineens een jaar verder bent? Een jaar van veel tranen, maar ook van mooie momenten met herinneringen ophalen, Een jaar waarin ik trots ben om te zien dat de meiden met hun gezinnen weer een beetje op weg komen. De eerste keer weer enorm de slappe lach hebben zonder me schuldig te voelen. Kortom: beseffen dat er weer hele kleine lichtpuntjes komen…

Hoofdstuk 2

En zo ben ik, zoals ik het noem, aan Hoofdstuk 2 begonnen.
Dus nu ik me na anderhalf jaar iets sterker voel en de redactie zich weer meldde met dezelfde vraag vond ik het een goed moment om wél ja te zeggen. Ik heb er enorm veel plezier aan beleefd om deze Margriet, door de leuke en lieve interviews, de fotoshoots en het duiken in de fotoboeken, een beetje van mezelf te maken en zo m’n leven van dit moment met jullie te delen. En als ik teruglees wat iedereen heeft gezegd, ontroert het me dat Guus als een rode draad door al die bladzijden heen dwarrelt en dit nummer daardoor ook een beetje een ode aan de liefde voor hem is geworden. En terecht. Hij was uniek en heeft in zijn leven veel mensen beroerd. Ook mij.

Liefs,

Simone

Fotografie | Iris Planting

Dit is afkomstig uit Margriet 2018-38, deze editie is te bestellen via Magazine.nl.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief