Interview met Plien & Bianca

Geschreven: 13.01.2012 door Redactie margriet.nl

Vanaf dag één op de Kleinkunstacademie vormen ze een duo, op de planken en daarbuiten. Plien van Bennekom en Bianca Krijgsman, oftewel Plien en Bianca. Het verhaal van een vriendschap door de jaren heen.

Opvallend relaxed, allebei de vrouwen. Terwijl de fotosessie buiten toch behoorlijk is uitgelopen. En baby Linn vanuit haar kinderwagen nu eindelijk begint te protesteren tegen te weinig aandacht.
Plien en Bianca. Ze houden niet van haasten. Ze houden niet van moeten. Ze houden niet van stress. Op toneel, thuis of waar dan ook. Ze nemen de tijd. Smeren broodjes, zetten thee, nemen baby Linn op schoot en dan kunnen we beginnen aan het interview. Alle tijd.

I – Het begin: twee drollen
Bianca: “Er was meteen herkenning. Als je op de kleinkunstacademie komt, is dat best eng. Al die nieuwe mensen. Heel moeilijk om je plek te vinden. Dan is het heel fijn als je iemand vindt…”
Plien: “… die dezelfde ideeën heeft. Een zielsverwante. Ik was achttien, kwam uit Huizen, woonde voor het eerst op mezelf en in Amsterdam. Een enorme overgang. Ik dacht: die klasgenoten zijn
natuurlijk allemaal talentvol, hier helemaal op hun plek en ik word na een jaar weggestuurd. Ik voelde me een beetje een drol die ook mee mocht doen. Maar dat had Bianca net zo.”
Bianca: “We waren de enigen in de klas van wie de ouders niet gescheiden waren. Dat bond ook.”
Plien: “Er werden heel emotionele lessen gegeven en er vloeiden meteen ook veel tranen. Moest je over jezelf vertellen of een liedje zingen terwijl je op een matje lag. Dan gaat je stem vanzelf geknepen klinken. Het was snel huilen geblazen.”
Bianca: “Ze stelden ook veel vragen: waarom doe je dit? Waarom houd je je kopje altijd zo vast? Doe dat eens anders, doe eens los.”
Plien: “Ik dacht: jeetje, waar ben ik in terechtgekomen? Ik vond het wel prettig om van Bianca te horen dat ze dat ook raar vond.”
Bianca: “Dat je weet dat je niet de enige bent die het raar vindt.”
Plien: “Er waren veel mensen die met een microfoon in de hand en in een sexy jurkje heel mooi een nummer konden zingen. Maar daar hadden wij niet zo veel mee.”
Bianca: “Dat wilden wij niet.”
Plien: “Wij vonden het leuker als er dan ook iets was met zo’n mooie vrouw, dat ze dan terwijl ze dat mooie nummer zong, door haar naaldhakje zakte of zo. En dat hadden de anderen niet. Het was heel fijn dat wij elkaar daarin vonden.”