Digitaal dagboek van Jennifer_Kortijn
Dagboek gestart: 24.06.2008 | Laatste update: 17.05.2012- Leeftijd:
- 31
- Relatie:
- Getrouwd
- Woonsituatie:
- Samenwonend
- Kinderen:
- 2
- Sterrenbeeld:
- Schorpioen
- Interesses:
- Lezen, Kinderen, Werken
- Beroep:
- Junior-Event-manager
- Scholen:
- Sg De Laaglanden VWO, HBO Personeel en Management
- Hobbies:
- Fotograferen, natuur, gedichten lezen, films kijken, tennis, online shoppen.
- Goed doel:
- Ja, wat niet! Alertis, Warchild, Oxfam Novib, Artsen zonder Grenzen, Liliane Fonds, Greenpeace, WNF, Amnesty en verder nog veel meer, zolang het maar een druppel is die de gloeiende plaat een beetje afkoelt.
- Over mij:
- Jennifer is de schoondochter van Sanne. Net als Sanne, inmiddels al zeventien jaar een succes in Margriet, worden de weblogs van Jennifer geschreven door Marjan van den Berg.
Jennifer: ‘Paaldanseres uit Panama.’
Gisteren eerste gesprekken gevoerd.
Eerste gesprek: Mirjam, 26, zwanger van 2e kindje. Wil dag minder. Heeft dat al aangegeven. Van vier naar drie dagen. Verteld wat nieuw beleid is. Mirjam ontploft! Gaat boel aanhangig maken via rechter. Zoekt hulp bij vakbond.
‘Zou ik ook doen,’ zeg ik. ‘Heel verstandig.’
Lacht ze me uit. Op zo’n nare manier. Zegt: ‘Zo, vind je dat? Waarom vertel je me dit verhaal dan?’ Ik: ‘Omdat ik dat moet. Dit is nieuw beleidsplan en ik moet dat vertellen.’
‘Daar kies je voor, Jennifer. Dan moet je ook achter die standpunten staan. En niet met alle winden meewaaien. Tamelijk slap voor iemand in jouw functie. Of wil je soms dat we je aardig blijven vinden? Hahaha! Nou, dat kan je wel vergeten!.’ Ze staat op, pakt tas en verdwijnt. Kijkt niet meer om, geeft geen hand, zegt niks.
Tweede is Manon. 42. Alleenstaand. Twee kinderen. Pubers. Altijd thuis kinderen verzorgd, huishouden gedaan, tot man er vandoor ging met paaldanseres uit Panama. Nee, geen geintje. Hij ontmoette haar in Parijs, waar hij voor zaken heen was. Nu woont hij met de paaldanseres in Costa Rica of zo. En Manon zit op flat en werkt vijf dagen bij ons. Jaarcontract. Wordt niet verlengd. Want ze is ook nog eens hartstikke duur op haar leeftijd. Manon begint te huilen.
‘Wat moet ik nu?’
‘Ik heb een brochure van het UWV waarin alles staat.’
‘*$#@*8~*… Jennifer!’
‘Ja.’
Ik krijg tranen in ogen.
Manon ook.
Gisteravond vertel ik alles aan Wichard.
Die zegt: ‘Ja Jen, nuchter beschouwd wordt je hier dus voor betaald.’
‘Maar ik kies er ook voor. Net wat Mirjam zei.’
‘In zekere zin wel. Maar wij hebben met dit huis onze inkomens ook nodig.’
‘Maar Manon dan?’
‘Dat is ontzettend sneu.’
Ik heb lang wakker gelegen. Het is zo complex. Ieder geval is anders. Je kunt wel zeggen: maak voortaan alle kinderkleren zelf, brei truien, doe alles op de fiets, verbouw zelf je groente en neem een stelletje kippen. Maar Manon zou het zelfs daar niet mee redden.
Ik word er erg verdrietig van.
Ik voel me ook helemaal niet lekker.
Hè sorry.
Wat een treurig blog…..
Jennifer is de schoondochter van Sanne. Net als Sanne, inmiddels al zeventien jaar een succes in Margriet, worden de weblogs van Jennifer geschreven door Marjan van den Berg
17.02.12 om 15:02
Het is ook erg treurig Jennifer, het lijkt mij zo moeilijk om mensen te ontslaan. Ik heb het gelukkig maar 1 keer hoeven doen bij ons op de zaak, en deze persoon had gestolen bij ons, maar toch . En wat Wichard zegt, het is je job, hoe rot het ook is. Sterkte met de rest van de gesprekken.
17.02.12 om 18:02
Ja, het is dan wel de baan die je hebt, om (ook) dit soort mededelingen te geven aan de werknemers/collega's, maar bij de volgende ronde van bezuinigingen ben je misschien zelf aan de beurt. Is wel de realiteit nu, de tijd waarin we nu leven. Het is in elk geval GEEN baan voor mij.
17.02.12 om 21:02
Welkom terug Perieta, gaat alles goed ? En Jen het is indd je baan en nee je kiest niet voor wat je nu moet doen, maar het hoort erbij omdat de dames en heren die het beleid maken het liever niet doen ! Het is gewoon een emotionele uitbarsting geweest denk ik. Jij kan jou baan niet inwisselen om een ander zijn of haar baan te laten behouden. Dit is zakelijk hoe vervelend het persoonlijk ook is.
18.02.12 om 12:02
Pffffffffft zeg,dat is zeker pittig,kan het me dus heel goed voorstellen,ik zit in zo'n zelfde situatie.Mijn cotract wordt nog verlengd tot Juni en daarna is niets meer zeker,ik zit in de huishoudelijke zorg en heb nu cliënten die echt van slag zijn om dat ze mij niet kwijt willen.Ik ben een vrtrouwd gezicht voor hun,en hebben inmiddels nar al die jaren een vertrouwens band opgebouwd.ik heb mijn bemiddelaar die het mij vertelde niet kwalijk genomen,ook voor haar is het heel erg om zo veel slecht nieuws te moeten door geven.Zij is 58 en zal het nog veel moeilijker krijgen,want als wij weg zijn heeft zij namelijk ook geen baan meer.Ik kom met mijn leeftijd nog wel aan een baan,maar met 58 jaar wordt dat net iets moeilijker.Jenifer trek het je niet aan meis,hoe moeilijk het ook is.Ook jij hebt een gezin.
18.02.12 om 13:02
Het is wel erg heftig hoor zoals jij het "slecht nieuws"werk moet doen naar je collega's Jennifer! Het lijkt me inderdaad erg moeilijk maar je moet wel proffecioneel blijven! Want al ga je ook met tranen in je ogen iemand vertellen dat zij er uit moeten, jij blijft de "gebeten hond"omdat jij het hen moet vertellen en jij ben ook maar een radertje in het geheel. De volgende (bezuinigingsronde) kun je inderdaad ook degene zijn die aan de andere kant van de tafel zit.....
18.02.12 om 15:02
Moeilijk hoor voor je. En voor de rest. Ik begrijp dat het je raakt en dat is goed, want dan ben je tenminste mens. Maar dat zullen de meeste mensen niet begrijpen als ze ontslagen worden. Die denken inderdaad dat het je eigen keuze is. Ik ben benieuwd hoe je hier je weg in gaat vinden!
20.02.12 om 20:02
Ik roep altijd bij dit soort gesprekken: don't shoot the messenger.. Ik kan er ook nets aan doen, anders had ik dat allang gedaan... Maar dat maakt het er niet makkelijker op...
21.02.12 om 23:02
@anneke11, voor een 12 jarige weet je goed hoe het moet:-). Verder is het wel duidelijk in deze tijd van crisis, alle ondersteuners de klos zijn, want in dit tijdperk (computers e.d.) is eigenlijk een ondersteuner niet meer nodig. Leiding doet steeds meer zelf. Dit was duidelijk zichtbaar in/bij mijn eigen werk/baas, in de jaren 90 hadden we op een personeelsbestand van 1100 mensen, ruim 120 ondersteuners.(in sommige gevallen was het soms/zelfs 1 op 1). In tien jaar tijd is dit verlaagd van 120 naar 10. Het is wel duidelijk waar deze mensen zijn gebleven: ontslagen en op zoek naar iets nieuws.
Log dan in of maak een profiel aan inloggen
