Jennifer Kortijn: Ben je zwanger?

Ik snik die sushi totaal aan gort. O jee.
Wichard zegt meteen: ‘Was grapje, Jenneke! Was grapje! Ik bedoelde niet… Niet huilen! Je zat zo door te emmeren. Iedereen werd er iebel van. Maar ik wilde je niet kwetsen of zo!’
‘Weet ik wel!’, snotter ik. ‘Sorry! Ik weet het. Ik draaf zo door. Steeds weer over die duiven. Ik weet het! Ik kan het niet helpen! En nu jank ik. Kan ik ook niks aan doen. Is hormonaal, denk ik. O jee. Sorry jongens. Sorry!’
En ik af. Naar toilet. Ook al Japans. Wierookstokjes naast het fonteintje. Een brandend waxinelichtje in een zwart gelakt houdertje. En een toiletrol met Japanse tekens erop. Wat zou erop staan?
‘Niet voor huishoudelijk gebruik’, of zo. Maar dan in Japans. Of: ‘Niet voor consumptie geschikt’. Of ‘Buiten bereik van kinderen houden’. Je weet het niet. Ze kunnen er alles opzetten. Wij zien alleen maar die tekens. Ziet er leuk uit. Slaat natuurlijk nergens op. Misschien staat het Japanse volkslied er wel op. En dan vegen wij er… Nou ja. Je weet wel. Wonderlijk toch? Hèhè. Van zulke gedachten word ik altijd rustig. Huilbui is weer over.  Komt Chantal achter me aan. Vraagt fluisterend: ‘Jen, ben je zwanger?’
‘Huh? Hoezo?’
‘Nou, die huilbui! Mijn zus moest ook altijd overal om janken, toen ze in verwachting was. Dus ik dacht, je reageert  zo overgevoelig? En dan moet je wel uitkijken met die saké!’
Shit. Oeps. Sorry. Chips.
Ik bedenk ineens dat ik een beetje de tel kwijt ben. Zou ik? Welnee. Dat kan niet. Toch?
En als het zo is, dan hoogop een week. En dan ben je niet zwanger. Een week zwanger. Nee. Dat bestaat niet.
Toch?

Jennifer is de aanstaande schoondochter van Sanne. Net als Sanne, inmiddels al veertien jaar een succes in Margriet, worden de weblogs van Jennifer geschreven door Marjan van den Berg.