Caroline: Bijzonder kado

 “Zie je wat ik bedoel?” Daar, boven mijn oog” wijs ik.

“Ja …. Nou, ik vind het nog wel kunnen. Maar ik snap het wel als je er iets aan wilt laten doen.”

“Wel?”

“Ja. En ik denk dat je het nog vergoed krijgt ook.”

“Oh…”

Marloes gaat verder:

“Het is wel een echte eye-catcher, hè!”

We beginnen hard te lachen.

Boven mijn oog bevindt zich al een paar jaar een oranje streep. Soms nauwelijks zichtbaar, maar de laatste tijd steeds vaker nadrukkelijk aanwezig.

“Tja. Dat hoort ook bij 50 worden” zeg ik een stuk optimistischer dan ik me voel.

Maar ach, niet zeuren. Ik word juíst vanwege dit heugelijke feit door de kinderen getrakteerd op een heerlijk weekendje ‘Veluwe’.

We pikken Lotte op in Amersfoort.

“Jullie lijken de familie Flodder wel!” begroet ze ons.

De auto barst inderdaad bijna uit zijn voegen. Lola ligt braaf in haar bench. Tussen bier, wijn,  dekbedden en het voor Jens onmisbare tosti-ijzer.

Het hele weekend is één groot feest. Met sneeuw om ons huisje en in de bossen. Prachtige wandelingen, uit eten én ….  niets mogen doen.

Zondagochtend als ik mijn bed uitkom, hangen er slingers.

‘De huldiging’ volgt.

En dan krijg ik een heel bijzonder kado.

Een uniek exemplaar:

alle stukjes die ik tot nu toe heb geschreven in een echt gebonden boek!

“Over mooi weer en goede moed” heet het.

Op de achterkant staat mijn tekstje van de Margriet-site mét een foto van de kinderen en Lola.

Het geheel is voorzien van een prachtig voorwoord van Marloes.

Als we ’s maandags vertrekken, smeult het haardvuur in ons huisje nog na.

Onderweg begint het te regenen, de sneeuw vervaagt.

Marloes en Lotte gaan terug naar hun vriend, hun eigen stek. 

Het leven gaat verder.

Thuis kruip ik achter de computer en pak de draad weer op.

Mijn melancholie verdwijnt.

Er is veel, heel veel om te koesteren!