Hartekreet: “Moet ik het contact met mijn moeder herstellen?”

hendrika18 26.01.12 om 09:01

Ik lees niets over hulp voor je moeder om te begeleiden bij haar wisselende stemmingen. Ik hoop toch dat ze enige professionele hulp heeft (gehad). Er zijn vast medicijnen voor. Als je het op kunt brengen zou ik zeker je moeder haar kleinkinderen laten ontmoeten. Mijn moeder is afgelopen zondag zeer plotseling overleden en ik ben o zo blij dat ons kontakt de laatste jaren een stuk beter was. Ik denk wel dat je je schuldig gaat voelen als je het niet geprobeerdt hebt. Sterkte!

linda50 27.01.12 om 14:01

Annemieke, je moeder is ernstig ziek, dat is erg en voor jou heel moeilijk geweest, Krijg je uit de brieven het idee dat het beter met haar gaat en dat ze hulp krijgt of zoekt? Uit je verhaal lees ik geen haat, walging of onverschilligheid naar je moeder toe, alleen dat je haar niet aankan en dat je bang bent dat je jezelf teveel op je hals haalt als je contact met haar zoekt. Ik krijg het idee dat je wel om haar geeft. Mocht dat het geval zijn (en alleen dan) is het misschien een idee om een derde profesionele partij in te schakelen die kan bezien of er weer op termijn een pril contact tussen julle mogelijk is, iemand die jou en je moeder daarin kan begeleiden en eventueel ook je kinderen ten opzichte van hun oma. Je zou erover kunnen gaan praten met je huisarts of hulpverlener.. Sterkte met alles!

molleke 27.01.12 om 16:01

Ook ik kwam uit een onstabiel gezin. Niet dat mijn ouders waren gescheiden, maar dat hadden ze beter wel kunnen doen. De verhouding met mijn moeder was altijd slecht. Ze mishandelde me veel, maar na mijn huwelijk was ik ineens het liefste meisje..... als ik maar veel voor haar over had, en als ze maar in het middelpunt van de familie kon staan. Ze was kei en keihard. Na mijn scheiding probeerde ze weer me helemaal onder de duim te krijgen. Telefoontje na telefoontje. Op verjaardagen schold ze bijna het andere bezoek het huis uit. Omdat ik genoeg aan mijn hoofd had, heb ik ook met haar gebroken en een geheim telefoonnummer genomen. Eindelijk rust. Nu pas kon ik leven op de manier die ik wilde, samen met mijn kleine eigen gezinnetje. Moeder is inmiddels overleden - al een paar jaar - maar tot op dit moment heb ik er totaal geen spijt van gehad. De breuk heeft ca. 18 jaar geduurd. Ik vind dat je er recht op hebt in vrede en liefde te leven....Jij hebt niet voor een breuk gezorgd - want zij heeft er waarschijnlijk voor gekozen na haar scheiding - niet voor je te zorgen. Toen was je nog een kind. Welliswaar heeft je moeder zeer waarschijnlijk hulp nodig, maar dan van iemand die daar verstand van zake in heeft. Door je erin te mengen, kun je er zelf aan onderdoor gaan. En daar is jouw gezin niet bij gebaat. Het klinkt misschien zelfzuchtig, maar zelfs brieven lezen kan je gemoedsrust niet ten goede komen. Jij hebt kindjes die je nodig hebben. Zorg goed voor ze. Dan kan niemand je iets kwalijk nemen. Veel sterkte.

majojoli 27.01.12 om 16:01

Heel herkenbaar. Ik heb 9 jaar geleden gebroken met haar. Ik ben nu 45 en vanaf het moment dat ik gebroken heb, veel meer rust in mijn leven. Je moeder is ziek in haar hoofd (de mijne ook), zij moet hulp hebben. Mijn moeder vindt dat alle negatieve dingen in haar leven de schuld is van een ander. Zij vindt het prettig om in haar slachtofferrol te blijven zitten. Zolang zij zo is, zal ik nooit een goede band met haar op kunnen bouwen. Ik ben verder gegaan met mijn leven en heb 2 kinderen. Daar ben ik verantwoordelijk voor. Net zoals zij verantwoordelijk had moeten zijn voor haar kinderen. Ze is een volwassen vrouw en leeft haar leven zoals zij zelf wil. Daar kan niemand iets aan veranderen, behalve zijzelf. Ook ik heb te kampen gehad met schuldgevoelens, wat als ze dood gaat............ Maar mijn psycholoog zei: Ze is jou biologische moeder, maar is de naam moeder niet waard. Zij heeft zich nooit zo gedragen. En dat weet ik nu, omdat ik zelf kinderen heb. Sterkte ermee, maar denk wel dat jij en je gezin op nummer 1 staan.

augusta42 27.01.12 om 16:01

Waarom bouw je het contact niet schriftelijk op. Ze schrijft jou, dus schrijf eens terug. Als je haar geen adres of telefoonnummer geeft dan kun je het langzaam in jouw tempo opbouwen als je dat wilt.Blijkt het niet te gaan dan kan je altijd stoppen.Ze heeft dan geen gevens van jou zodat ze je niet lastig valt.Maar misschien gaat het nu beter met haar want anders denk ik dat je ook eens met iemand [dokter/maatschappelijk werk] over haar ziekte moet praten. Waar 20 jr terug niets aan gedaan kon worden daar is nu misschien met medicijnen wel wat.te regelen.

maltezertjes 27.01.12 om 16:01

ik heb zelf een dochter die verkering kreeg op haar 25 ste jaar en binnen 2 maanden uit huis ging. en nooit iets meer van haar heeft laten horen. ze is getrouwdt met iemand anders. en heb 2 kinderen die ik een keer heb mogen zien. al haar vrienden van vroeger zeggen dat ze negatief is veranderdt als er een was die goed voor haar was dan was jij het wel. maar voor een oma is het heel erg om niet haar kleinkinderen te mogen zien. maar als de kinderen ouder worden en op school horen van andere kinderen wij gaan lekker naar onze omaatje en opaatje toe dan beginnen jou kiinderen te vragen waar hunnie eigen omaatje en opaatje is. wand voor de kleinkinderen is dat ook niet goed. dat ze niet hun eigen omaatje en opaatje mogen zien. en als omaatje en opaatje overleden zijn dan komt pas de spijt. en dat is heel erg wand je kan het niet meer over doen. om naar omaatje of opaatje toe te gaan.

jolandaarissa 27.01.12 om 18:01

Lieve Annemieke, Soms moet je voor jezelf kiezen. Ook ik heb het contact met mijn moeder verbroken. Eigenlijk deedt ik het vooral om mijn kinderen te beschermen. Klinkt heel raar, maar toen ik zwanger was wilde ik gewoon niet al die negatieve energie. En daarna was ik bang dat ze hen net zo zou behandelen als dat ze mij behandelde. Mijn moeder werd ziek, heel erg ziek, ik heb toen weer geprobeerd met haar om te gaan. Maar ze zat letterlijk en figuurlijk vol gif en daar kon/ kan ik niet mee omgaan. Geef toe dat het soms heel moeilijk is, want denk dat iedereen wel eens behoefte heeft aan een moeder. mijn moeder is overleden, maar toch de rust en het geluk van mijn kinderen gaat boven alles. Sterkte met alles, praat veel met mensen die je vertrouw en trek je niet te veel aan van mensen die het verkeerd vinden dat je kinderen hun opa en oma niet zien. Opa, oma, moeder en vader dat zijn dingen die je moet verdienen. Iedereen kan het worden, maar het ook echt zijn dat is de clue.

nonick 29.01.12 om 00:01

hoi annemieke, het zal niet makkelijk zijn geweest voor je en ook wel begrijpelijk dat je afstand nam. al denk ik dat je moeder niet zomaar ziek is geworden gezien het gedrag dat jij beschrijft mss wil je hier eens kijken?http://kopp.lotgenootje.nl/volwassen/ , daar zijn lotgenoten te vinden en zeker ook deskundigen die jou kunnen helpen met je vraag succes meid !

fransiska 29.01.12 om 12:01

Nadat ik 5 jaar geleden heb gebroken met mijn ouders, heb ik afgelopen jaar weer contact gezocht. Ik had ook enorm last van schuldgevoel en voelde mij `geen goede dochter`. Dat werd versterkt toen ik hoorde dat ze ernstig ziek was. Ik heb haar weer gezien, maar er was niets veranderd. Ik voelde me weer kind en werd weer helemaal meegesleept in hun negativiteit. Mijn moeder is een paar weken geleden overleden en er is een last van me afgevallen. Mijn vader lijkt een andere levenshouding te willen, maar dat lukt nog niet zo. Steeds merk ik dat de normen en waarden van mijn familie niet de mijne zijn. Na de laatste scheldpartij en natuurlijk ook zijn enorme spijt heb ik besloten dat ik dat niet langer wil. Ik merkte dat mijn kinderen er ook enorm door in de war raken. Mijn advies aan jou: neem geen contact op, maar probeer je verleden wel te verwerken. Het feit dat je schuldgevoel voelt, betekent dat je dat nog niet hebt gedaan. Je zult moeten huilen om alle herinneringen die je pijn hebben gedaan. Zo worden ze minder belangrijk en kun je ook emotioneel afstand nemen van je moeder. Neem daarvoor elke dag even 10-15 minuten tijd om van binnen die pijn te voelen. Het wordt vanzelf beter. Iedere brief die je krijgt kun je ook zo doorvoelen. Misschien lukt het op een dag om haar te zien als een zielig mens en misschien kun je dan zelfs mededogen voor haar voelen. De hulp van een goede psycholoog en bijvoorbeeld EMDR therapie kan fijn zijn daarbij. Wees je bewust dat jij verantwoordelijk bent voor het welzijn van jouw kinderen. Natuurlijk wil een oma haar kleinkinderen graag zien, maar ik vrees dat het je kinderen meer kwaad dan goed zal doen. Je kinderen voelen nu nog niets als je over haar spreekt. Zodra ze haar en haar buien (die ze vast nog steeds heeft) hebben leren kennen, raken ze in verwarring. Ieder mens volgt zijn eigen levenspad. Jij bent niet verantwoordelijk voor het hare. Veel sterkte.

Maantje33 29.01.12 om 13:01

Hallo, Als ik jou was zou ik eerst een goed in mezelf gaan zitten of je echt heel graag je moeder zou willen zien, en haar wee introduceren in je leven met je kids. Echt super goed gaan voelen of je het wilt. Als je duidelijk ja of nee hebt kan je verder. Ik heb een zelfde soort achtergrond alleen hèb ik altijd mijn ouders blijven zien, terwijl mensen zeiden laat ze toch ze doen je alleen maar pijn. Maar nee dat kon ik niet en nog steeds kan ik dat niet hoe pijn mijn moeder me nog kan doen. Voor mij voelt het zo ok en ik kan het handelen. Mijn kinderen zien nu zelf hoe ze is, en willen geen contact ze zijn 8 en 10 dus eigenlijk best jong om het te zien zou je zeggen maar zij voelen ook dat ze mij pijn doet en dat willen ze niet. Ik zou heel goed bedenken wat je precies wilt en op welke manier, het kan je zo enorm kwetsen. Het kan ook dat je het niet weet waar je voor gaat kiezen hou daar ook rekening mee. Het blijft moeilijk....sterkte !!

WHartsink 29.01.12 om 19:01

Beste Annemieke, Ook ik heb na een hele onveilige jeugperiode het contact met mijn moeder (en vader) verbroken. Ook mijn moeder was psychisch ziek en wat mij zus en ik ook aandroegen aan hulp en ondersteuning, zij deed er niets mee. Uiteindelijk heb ik het opgegeven en ervoor gekozen zelf uit haar negatieve invloed te stappen. Ik heb altijd twijfels gehouden en een aantal keren op het punt gestaan om haar te bellen maar heb het niet gedaan. Op advies van mijn man heb ik mijn energie gestoken in zelf steviger in mijn schoenen komen te staan en te werken aan de eigenwaarde die ik van huis uit niet heb mee gekregen. Twee jaar geleden kwam het gevreesde telefoontje dat zij was overleden. Ik was benieuwd geweest wat dat met mij zou doen. En tot mijn eigen verbazing heeft het mij alleen maar rust gebracht. Nu kon ik er echt niets meer mee. Dus hoef ik er ook niets meer mee. En kan ik het loslaten. Achteraf gezien was dit voor mij het beste, omdat ook uit verhalen van anderen gebleken is dat mijn moeder nooit moeite heeft gedaan om iets aan zichzelf te veranderen. Dus mijn energie zou wederom in een bodemloze put zijn verdwenen. Het heeft er de schijn van dat dat bij jou ook zou gebeuren. Ik raad je aan om heel goed bij jezelf na te gaan waarom je weer contact zou willen. Alleen uit schuldgevoel? Dan niet doen. Voor een relatie zijn altijd twee mensen nodig dus dit kun jij niet alleen. Jouw moeder zal ook moeite moeten doen. Schat jij in dat zij die moeite inderdad zou willen doen, dat zij respect voor jou wil opbrengen en mis je haar (goede kanten)? Dan zou je wellicht een keer kunnen afspreken op neutraal terrein en zonder je kinderen, om de kansen af te wegen dat de relatie op jou een positieve invloed heeft en je je er beter door zult voelen. Zoals anderen ook al hebben aangegeven ben jij niet verantwoordelijk voor het leven en het geluk van je moeder. Jij hebt zelf het recht op een gelukkig leven, dat wel. En na zo'n start is dat vaak al moeilijk genoeg.. Dus kies in ieder geval voor je zelf en jouw gezin. Veel sterkte!!!

coally 29.01.12 om 22:01

Je moet zelf weten of je het contact met je moeder wilt herstellen, of niet. Je zegt dat ze niet eens weet dat je twee kinderen hebt. Wil je dit haar laten weten, of kies je er liever voor om haar in het ongewisse te laten. Vraag jezelf ook af wat je zou doen als je nu te horen krijgt dat je moeder een levensbedreigende ziekte heeft, of in het ziekenhuis ligt met ernstig letsel. Zou je dan naar haar toegaan, of niet? Het is namelijk zo dat ik acht jaar geen contact met mijn ouders heb gehad. Mijn vader is geestelijk niet in orde. Mijn moeder doet alles precies zoals hij het wil. In augustus 2010 stuurde hij mij een mail dat hij prostaatkanker heeft. Sindsdien heb ik alleen mailcontact met mijn vader. Bedenk goed voor jezelf wat de consequenties zijn als je weer contact met haar opneemt. Er is niemand die voor jou kan beslissen om contact op te nemen met je moeder, dat moet je uiteindelijk toch zelf doen. Ik wens je veel succes en sterkte met je beslissing. Groet, Conny

juliette49 05.02.12 om 15:02

Je beslissing om te breken met jou moeder was voor jou goed. je moest je zelf beschermen. nu zou het wel een idee zijn om contact met haar te leggen. je kunt zelf je grenzen aangeven. De kans dat je er spijt van krijg is zeker groot. vooral omdat je nu al twijfels heb. ik hoop dat je de juiste beslissing kan nemen en wens je strekte hiermee

Trineke23 14.02.12 om 17:02

Ik heb, na een moeilijke en zware tijd, besloten een 1/2 jaar géén contact meer met mijn moeder te hebben (mijn vader is 7 jaar geleden onverwachts overleden) nadat ik op het internet iets zag staan, wat ik had zullen krijgen en haar erover aansprak en aangaf één jaar geen contact meer met haar te wensen, wat ik vroeger nooit durfde, kreeg ik de volle laag, werd van allerlei dingen beschuldigd en daar ging ze voor mij te ver mee en werd mij meegedeeld dat ze mij en mijn man ook na dat ene jaar nooit meer wenste te zien. Ze brak met ons. Wat voor mij best rust gaf, eindelijk. Alleen hield zij zich niet aan haar woord, zoals altijd, is net een pitbul wat die vast heeft laat hij/zij ook niet meer los. Reagerde nooiot op haar mails, hopende dat ze dan eindelijk in ging zien, dat het voor mij echt niet meer hoefde, maar nee, maanden laterr kreeg ik weer een mail. Toen een hele poos niets, ondertussen waren wij verhuisd en hadden een andere provider genomen, maar ja, google zet alles op internet, dus toen ze via een nicht van haar erachter kwam dat wij verhuisd waren, liet ze mijn broer (waar ik al 7 jaar geen enkel contact meer mee heb en nooit meer hoef) op het internet zoeken en die vond mijn gegevens natuurlijk al snel. Dus kreeg ik weer een mail, weer de volle laag, of zij niet hoefde te weten dat we verhuisd waren (terwijl ze zelf met ons gebroken had, dan hoef je zoiets ook niet te weten, vind ik) en nog een aantla dingen. Niet op gereageerd. Een hele poos rust, vorig jaar opeens weer een reactie, op mijn website die ik toen had, niet op gereageerd en tot op heden, gelukkig niets meer gehoord. Ik weet, dat ik nooit geen contact meer hoef, met geen van beide. Is teveel gebeurd en omgedraaid en ben van teveel dingen beschuldigd die niet waar zijn. Heb nu rust, liepen op het laatst echt op mijn tenen. Ik weet niet of ik spijt zal hebben, als ik ooit te weten zou komen dat ze er niet meer is, maar ik weet wel, dat ik geen rust meer zou hebben als er weer contact zou zijn. Ik heb nu voor mezelf gekozen en voor mijn man. Ik herinner mij haar liever zoals het vroeger was, toen mijn geliefde vader nog leefde. Snap dat je voor een moeilijke keuze staat, maar de beslissing om wel of niet contact te hebben met je moeder moet jij echt zelf nemen, hoe moeilijk het ook is. Ik raad je alleen aan, er heel goed over na te denken, denk aan jezelf en je gezin en aan de rust die je nu hebt, er aan denken is één ding, het doen is een ander. Terugdraaien kan je het dan niet en wat als ze hetzelfde is, als voor dat je met haar brak?!! Ik wens je heel veel sterkte toe, want je hebt het er moeilijk mee, het is een moelijke en zweare beslissing die je gaat nemen. Als je er over wilt praten, kan je rustig contact met mij opnemen hoor! Veel succes en sterkte met je beslissing. Ik zal de engelen vragen, over je te waken en je bij te staan in je beslissing. Een warme hartegroet van Gonnie

narina 18.02.12 om 14:02

In jouw hartekreet valt het woord ''moeten'' op. Vraag jezelf eens af waarom je denkt dat je dat zou ''moeten''. Is daar een vaste regel voor? Een wet? Je moet helemaal niets. Doe wat je denkt dat het beste voor jezelf is. Je kunt ook eens rustig gaan zitten met je ogen dicht en je voorstellen hoe het zou zijn, deze twee opties, over bijvoorbeeld 1 of 2 jaar. Mocht je besluiten dat je geen contact wilt, lees dan ook de brieven niet, stuur ze ongeopend terug of gooi ze weg. Anders blijf je onder ''invloed'' en kun je het probleem niet oplossen.