Prinses Laurentien: ‘Ik kan onzeker zijn, maar wil mezelf geen twijfelaar noemen’

Deel dit artikel:

Of het nou gaat om taal of duurzaamheid, alles wat prinses Laurentien (50) doet, draait om verbinding. Om mensen sámen meer te laten bereiken. Zo ook in haar nieuwe project; een groot huis waar iedereen welkom is.

In de nieuwe werkruimte van prinses Laurentien lopen bouwvakkers af en aan. Door het hele pand wordt geklust. Toen een paar maanden geleden dit pand naast hun woonhuis vrijkwam, was dat voor haar een uitgelezen kans om haar droom waar te maken: een ontmoetingsplek voor iedereen. Met ruimte voor exposities, lezingen, startups, flexwerkplekken, logeervertrekken voor kunstenaars in residentie, maar bovenal een verzamelplek waar mensen met elkaar in gesprek kunnen gaan. Die avond is er bijvoorbeeld een ‘ga zo door’-borrel voor bewoners uit de Schilderswijk die zijn gestopt met roken. En onlangs was er een etentje waarbij vijftigjarigen in gesprek gingen met vijfentwintigjarigen om van elkaar te leren. Deze nieuwe werkruimte zou je een inloopwoonkamer kunnen noemen, of een creatieve salon. Het is in elk geval een plek waar creatieve ideeën floreren en je je meteen thuis voelt. Zo ook de prinses die van haar eigen huis via een gang naar dit naastgelegen herenhuis kan lopen. “Dit was vroeger het woonhuis van een welgestelde Haagse familie met tien kinderen. Waar wij nu wonen was eigenlijk de garage,” zegt ze lachend. Om daarna op zoek te gaan naar een kamer waar geen boor- en schuurgeluiden te horen zijn. Tien jaar geleden was ze gasthoofdredacteur van Margriet. Ze was toen net veertig geworden. In de afgelopen tien jaar is er veel gebeurd in het leven van de prinses. Zo werd dochter Leonore 
geboren, die de teller in het gezin Van Oranje op drie zette – na Eloise en Claus-Casimir –, richtte ze in 2009 de Missing Chapter Foundation op, en verhuisde ze met haar gezin van Brussel naar Den Haag. En nu werkt ze aan stichting nummer drie, die ‘woonkamer’ waar mensen samenkomen om aan maatschappelijke vernieuwing te werken.

In het interview dat u destijds gaf zei u dat u zich elke dag jarig voelt. Is dat gevoel blijven hangen?
“Ja, heel erg. Sommige mensen houden niet zo van verjaardagen, maar ik vind mijn echte verjaardag altijd een mooi moment om met mezelf in reflectie te gaan. Waar sta ik, wat wil ik? Het voelt ook een beetje als een schone lei. Zo van: morgen begint een nieuw jaar, met nieuwe dingen die ik kan gaan doen. Op mijn verjaardag voel ik me ook altijd een beetje dankbaar dat ik allerlei dingen kan doen die mij energie geven.”

De rode draad in uw werk is onder meer taal. Wat betekent dat voor u?
“Taal betekent verbinding, elkaar begrijpen, en is de basis van dingen samen kunnen doen. Toen ik op de 
middelbare school zat, verhuisden we voor het werk van mijn vader naar Japan, waar ik naar een Franse school ging. Toen ontdekte ik wat dat betekent, een taal niet beheersen. Niemand trekt je erbij. Taal is ook het vinden van de juiste woorden, een manier om je vrij te voelen, je gedachten te uiten. Je bent 
altijd vrij in denken, maar taal helpt je om dat te delen met anderen, waardoor je dus dingen kunt bereiken.”

Heeft u zich toen buitengesloten gevoeld?
“Die eerste maanden zeker wel. Ik snapte niet waar iedereen het over had. Dat is ook best een machteloos gevoel, dat je het wel wílt, maar niet kúnt. Ik wilde aansluiting, maar zonder de taal te spreken ging dat niet. Het voelt dan als een enorme overwinning op jezelf als je uiteindelijk toch verbinding kunt maken.”

U zet zich in uw werk onder meer in voor mensen die moeite hebben met lezen en schrijven. Helpt die periode in Japan in het werk dat u nu doet?
“Zonder het al te zwaar willen maken denk ik dat ik door die periode heb 
ervaren wat het is om een buitenbeentje te zijn. Ik snap de frustratie van mensen die een taal minder goed beheersen. Zelf kreeg ik na die maanden een soort uitbarsting en in één keer kwam er een enorme woordenstroom uit. Dat was echt heftig. Er werden grappen gemaakt over de Engelse leraar, net degene met wie ik de beste klik had omdat ik beter Engels sprak dan al die Fransen. Toen ben ik van wal gestoken. In het Frans. 
Ik was al die tijd een spons geweest en ineens kwamen de woorden als vanzelf naar boven. Ik weet niet precies wat ik heb gezegd, maar wel dat iedereen heel verbaasd opkeek: huh, ze kan praten, ze heeft een mening. Daarna was het ook meteen goed, toen werd ik in de groep opgenomen.”

Met uw stichting Missing Chapter zet u zich in voor de toekomst van de aarde. Wat was het moment dat u dacht: ik moet nú iets doen?
“Toen ik in 2007 in de krant las dat de Russen hun vlag hadden gezet op de bodem van de IJszee vanwege olie dacht ik: dat kan toch niet? We weten toch hoe kwetsbaar de Noordpool is? Dat heeft iets aangewakkerd. Ik wilde een andere impuls geven aan het klimaatdebat. 
Op basis van die gedachte ben ik gaan rondvragen: zie ik daar als enige iets in of doen anderen dat ook? Dat zijn de eerst stappen geweest naar Missing Chapter.”

tekst: saskia smith
fotografie: ester gebuis
visagie en styling: nicolette brøndsted

Dit interview met prinses Laurentien komt uit Margriet-15. Hierin vind je ook het stappenplan voor de overdag look én de avond look. Dit nummer nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief