Nog nooit verteld: ‘Ik blijf bij mijn vriend om zijn kleinkinderen’

Deel dit artikel:

Dat ze nooit oma is geworden, vond Nellie een gemis. Sinds ze een nieuwe liefde heeft, zit ze wel in de grootouderrol. En die wil ze niet kwijt, ondanks dat het niet meer zo goed gaat tussen haar en haar partner.

“Het was mijn dochter die me adviseerde om me in te schrijven op een datingsite. Ik zag het eigenlijk niet zo zitten, ik kon me niet voorstellen dat het zou werken. Bovendien was ik na de dood van mijn man, nu negen jaar geleden, zo gewend aan een leven
alleen dat ik weinig behoefte had aan een nieuwe partner. ‘Je zult zien, samen is het leuker,’ bleef mijn dochter herhalen.
Met tegenzin maakte ik samen met haar een profiel aan. Toen ik berichtjes begon te krijgen, vond ik dat tot mijn
verbazing erg leuk. Ik sloeg aan het mailen en chatten. Het was fijn om weer eens gesprekken te voeren buiten mijn vertrouwde kennissenkring.
En toen was daar André… Ik wist niet dat het kon, verliefd worden door woorden alleen, maar ik voelde 
onmiskenbaar vlinders in mijn buik als ik een bericht van hem kreeg. Van schrijven stapten we over op bellen en een paar weken later zat ik tegenover hem in een lunchcafé. Hij liet me blozen en giechelen als een pubermeisje. Bij het afscheid bleek ik het zoenen nog niet te zijn verleerd.”

De eerste barstjes
“Mijn dochter had gelijk: samen is het leven leuker. Vooral in het eerste jaar van onze relatie was ik erg gelukkig met André. We hielden beiden ons eigen huis aan, maar zaten wel veel bij elkaar. We ondernamen van alles samen: wandelen, fietsen, stedentripjes. Zelfs simpelweg samen lezen op 
de bank, met Franse chansons op de achtergrond, was een groot genoegen. En ook het knuffelen, het intiem zijn, bleek ik meer te hebben gemist dan ik me realiseerde. Helaas ging onze relatie na verloop van tijd achteruit. André kan enorm innemend en gezellig zijn, maar hij heeft ook minder aangename kanten. In het begin dacht ik dat wij heel goed konden praten. Tot ik in de gaten kreeg dat hij er maar met een half oor bij was als het over zaken ging die mij betroffen. Liever heeft hij het over zichzelf en dan met name over hoe succesvol hij vroeger in zijn werk was. Eigenlijk is hij best een opschepper en daar kan ik mij behoorlijk
aan ergeren. Hij is ook behoorlijk 
dominant, wil dat dingen precies zo gaan als hij wil en mokt als een kind als het anders loopt. En hij commandeert mij geregeld, ook als er anderen bij zijn. Ik weet dat mijn dochter dat met gekromde tenen aanziet als ze op visite is. Zij had vanaf het begin af aan twijfels over André en snapt niet dat ik dergelijke fratsen van hem accepteer. Vermoedelijk heeft ze spijt van het feit dat ze me zo heeft aangemoedigd bij het daten. Ik denk dat ze bang is dat ik ertegen opzie om weer alleen te zijn en daarom bij André blijf. Dat heeft ze mis. Hoewel het ongetwijfeld weer wennen zou zijn, weet ik dat ik mij in mijn eentje weer prima zou redden. 
Ik ben ook opgekrabbeld na de plotselinge dood van mijn man, van wie ik zielsveel hield. Sinds ik dat heb doorstaan, kan ik alles aan.”

Toch nog oma
“Nee, André heeft een geheim wapen waarmee hij mij bij zich houdt: zijn kleinkinderen, een tweeling van acht, die bij hem om de hoek woont.
Ze komen standaard twee keer per week bij hem tussen de middag en na schooltijd en het werd al snel een 
gewoonte dat ik er dan ook was. André liet de verzorging graag aan mij over en ik vond het fantastisch. Sterker nog: ik bloeide er volledig van op.
Als jonge vrouw droomde ik van een hele schare kinderen. Helaas was dat mij niet gegund; zowel voor als na mijn dochter kreeg ik enkel miskramen. Voor mijn dochter was het krijgen van kinderen evenmin vanzelfsprekend. Vijf ivf-pogingen heeft ze ondergaan, alle zijn ze mislukt. Met een hoop 
tranen en verdriet hebben zij en haar vriend besloten om het erbij te laten.
Ik heb haar zo goed mogelijk bijgestaan in die zwarte periode toen ze moest 
accepteren dat ze haar leven zonder kinderen zin moest geven. Dat ík er ook veel verdriet van had dat ik nooit oma zou worden, heb ik amper tot niet laten merken. Dat leek me ongepast, het ging immers niet om mij. Maar het schrijnde wel en het blééf schrijnen. Steeds meer zelfs, toen kennissen om mij heen wél grootouders werden maar het bij mij aan tafel stil bleef.
Dat ik nu ‘oma Nellie’ ben en wekelijks word geknuffeld door een enthousiaste tweeling doet meer met me dan ik kan zeggen. Ik geniet er zo van om die twee meisjes te verwennen, hun babbeltjes en grapjes aan te horen en wat dan ook voor ze te doen. Elke minuut die ik met ze doorbreng voel ik mijn hart overstromen van liefde. Ze maken me zó gelukkig, dat ik er de buien van André graag voor slik. Ik moet er niet aan denken dat ze uit mijn leven verdwijnen. Bovendien voel ik me eindelijk volwaardig bij mijn kennissen, doordat ik nu kan meepraten over het hebben van kleinkinderen.”

Verraad
“Hoeveel dit voor mij betekent, kan ik onmogelijk met mijn dochter delen. Ik ben bang dat zij het als verraad zou zien. Zelf heeft ze haar kinderloosheid inmiddels helemaal geaccepteerd.
Ik had nog gehoopt dat ze adoptie of pleegouderzorg zou overwegen, maar voor haar was het alles of niets. Ze is nu gelukkig met haar leven dat ze met haar man leidt, met veel reizen, hard werken en een kast van een huis.
Daarom heb ik het tegen haar niet vaak over de tweeling en is zij zich er niet bewust van hoeveel ze voor mij betekenen. Maar het moet wel heel gek lopen wil ik mijn rol van ‘oma Nellie’ opgeven. En zo slecht hebben André en ik het nou ook weer niet. Het is best vol te houden. Zeker als het weer maandag is en tweeling tussen de middag zijn huis weer binnen dendert.”

Tekst | Lydia van der Weide

Foto | iStock

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Dit is afkomstig uit Margriet 2017-12. Deze editie nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief